Μακριά, όμως οι καρδιές κοντά!

Ο Tung Shan έριξε το παλτό του στους ώμους του, και με όλο το τελετουργικό αποχαιρέτησε τον δάσκαλο YunYan (Ungan Donjo). Την ώρα εκείνη ο δάσκαλος τον ρώτησε: "που σκοπεύεις να πας τώρα;". Ο Tung Shan απάντησε: "Το μόνο που θέλω είναι να πάω κάπου αλλού να μαθητεύσω. Το δάσος έχει αρκετή τροφή και ένας μοναχός μπορεί να ταξιδέψει αρκετά μακριά διασχίζοντας το. Όμως ακόμα δεν έχω αποφασίσει που πηγαίνω".
Εσκεμμένα ο δάσκαλος παρατήρησε: "μήπως σκοπεύεις να πας στο Hunan;"
Ο Tung Shan με μιας ξεκαθάρισε πως δεν πηγαίνει εκεί. "Μήπως τα παρατάς και γυρίζεις σπίτι;", ξαναρώτησε ο δάσκαλος. "Ούτε", απάντησε ο Tung Shan.
Μιας και δεν φαινόταν να μπορεί να πάρει κάποια απάντηση σχετικά με τα σχέδια του μαθητή του, ο YunYan αποφάσισε να αλλάξει θέμα: "Πότε σκοπεύεις να επιστρέψεις;"
Ο Tung Shan απάντησε: "Μόλις βρω κάπου να εγκατασταθώ, θα έρθω αμέσως να σας βρω!"
Βλέποντας το πόσο αποφασισμένος είναι ο Tung Shan, ο δάσκαλος κατάλαβε πως αν συνέχιζε να συζητάει δεν θα βγάλει άκρη και έτσι αποφάσισε να παίξει το τελευταίο του χαρτί: Με συναισθηματικά φορτισμένη φωνή είπε: "Αν φύγεις, ο κόσμος της ύλης είναι αχανής. Δεν θα είναι εύκολο να ξανασυναντηθούμε!"
Ο Tung Shan με μια χειρονομία αποχωρισμού του απάντησε: "Μπορεί να είμαστε μαζί και πάλι να είμαστε μακριά. Μπορεί να μας χωρίζουν χίλια μίλια και πάλι όμως να είμαστε μαζί."
Χωρίς να κοιτάξει πίσω έφυγε. Ο δάσκαλος αμίλητος τον παρακολουθούσε ώσπου χάθηκε στον ορίζοντα.

Το να θέλει να βρει άλλο δάσκαλο ένας μαθητής είναι συνηθισμένο. Όμως δεν πρέπει να φύγει αν δεν ξέρει που θα πάει. Ο Tung Shan μαθήτευσε 10 χρόνια δίπλα στον YunYan, και όλο αυτό τον καιρό όλα ήταν γύρω από την αναζήτηση αυτού του μέρους στο οποίο θα μπορέσει να εγκατασταθεί, το οποίο δεν είναι άλλο από το πεδίο της Νιρβάνα.


洞山禅师披袍搭衣，正式向云岩禅师辞行他去时，云岩禅师问道：“你要去哪里?”
洞山禅师回答道：“我只想换个地方去参学，一榊千家饭，孤僧万里游，至于目标地点到现在我自己也不知道。”
云岩禅师故意提示道：“你是否计划去湖南?”
洞山禅师毫不犹豫地答道：“不是!”
云岩禅师问：“那么是回家啰?”
洞山禅师答：“也不是!”
云岩禅师问不出一个所以然，只得换个话题道：“你打算什么时候回来此地呢?”
洞山禅师道：“等我找到可以落脚的地方，我会马上回来!”
云岩禅师感到洞山禅师心中已有主宰，如果仍在去回的问题上议论，反而给人觉得在知见上仍停滞在对待的上面，所以就揭开人生的底牌感慨似地道：“你离开此地，法界宽广，若要再相见那实在是不容易的一件事!”　　
    洞山禅师合掌答道：“尽是相对，其实刹那不对，亿劫相别，其实刹那不离。”
洞山说后，头也不回就走了，云岩禅师默默看着他的背影，消失在无尽之中。
弟子告假，要换地方参学，这是很平常的事，但是没有目标就想游方，这就不该。但洞山良价在云岩禅师处一待就数十年，他的参学是寻找一个落脚的地方，这个落脚的地方是永恒归宿的寂灭境界，所以云岩禅师要说今后相见不易，但洞山不辜负老师的苦心，他最后的结论是：“就是每天大家相聚在一起，心灵不交流，思想不沟通，精神不相依，也等于没有一刻相处相聚，但如心连心接在一起，就算亿万劫不相聚，也是一刻没有离开啊!”

Το ένα μάτι μέσα και το άλλο έξω

Λίγους αιώνες πριν, έζησαν στην Ιαπωνία δυο μεγάλοι ξιφομάχοι. Ο πρώτος ήταν ο Miyamoto Musashi και ο άλλος ήταν ο Liusheng Youshouliang.
Για ένα διάστημα, ο Liusheng μαθήτευσε δίπλα στον Miyamoto Musashi. Μια φορά, εκεί που ο Miyamoto Musashi του έδειχνε κάτι τεχνικές, τον ρώτησε ο Liusheng: "Δάσκαλε, κρίνοντας από την ικανότητα μου, πόσο καιρό πιστεύεις πως θα χρειαστεί για να γίνω καλός ξιφομάχος;"
Ο Miyamoto Musashi τότε του είπε: "Τουλάχιστον 10 χρόνια!"
Ο Liusheng ξεφώνισε: "Αλίμονο! 10 χρόνια είναι πάρα πολλά! Αν εγώ προσπαθούσα ακόμα πιο σκληρά; Πόσο καιρό θα χρειαζόταν τότε;"
Ο Miyamoto Musashi απάντησε: "Αν είναι έτσι, τότε θέλεις 20 χρόνια"
Επιφυλακτικός ο Liusheng ξαναρώτησε: "Έστω ότι δεν κοιμάμαι τα βράδια και εξασκούμαι ασταμάτητα μέρα νύχτα... τότε;"
"Τότε αναμφίβολα θα πεθάνεις και δεν θα έχεις καταφέρει να γίνεις μεγάλος ξιφομάχος", απάντησε ο Miyamoto Musashi.
"Πώς και έτσι;" ρώτησε ο Liusheng φανερά προβληματισμένος. Τότε ο Miyamoto Musashi του εξήγησε: "Μια από τις προϋποθέσεις για να γίνει κανείς ξιφομάχος είναι να κρατάει ένα μάτι κάθε στιγμή προς τον εαυτό του. Ασταμάτητα πρέπει να ενδοσκοπείς. Εσύ τώρα, έχεις στραμμένα και τα δυο σου τα μάτια στο να γίνεις 'καλός ξιφομάχος' όπως λες. Πού περιθώρια για ενδοσκόπηση;"
Ο Liusheng στάζοντας ιδρώτα άκουγε. Την στιγμή εκείνη επιτέλους κατάλαβε. Μερικά χρόνια αργότερα,  κατάφερε να γίνει μεγάλος ξιφομάχος.

Ζεν ρητό: "Με το ένα μάτι να ενδοσκοπείς και με το άλλο να παρακολουθείς τον δρόμο. Έτσι μόνο μπορείς να έχεις ένα ήσυχο ταξίδι."

日本近代有两位一流的剑客，一位是宫本武藏，另一位是柳生又寿郎。
当年，柳生拜师宫本。学艺时，向宫本说：“师傅，根据我的资质，要练多久才能成为一流的剑客?”'
宫本答道：“最少也要十年吧!”
柳生说：“哇，十年太久了，假如我加倍苦练，多久可以成为一流的剑客呢?”
宫本答道：“那就要二十年了。”
柳生一脸狐疑，又问：“假如我晚上不睡觉，日以继夜地苦练呢?”
宫本答道：“那你必死无疑，根本不可能成为一流的剑客。”
柳生非常吃惊：“为什么?”宫本答道：“要当一流剑客的先决条件，就是必须永远保留一只眼睛注视自己，不断反省自己。现在，你两只眼睛都只盯着剑客的招牌，哪里还有眼睛注视自己呢?”柳生听了，满头大汗，当场开悟，终成一代名剑客。
禅思悟语：保留一只眼睛反省自己，时刻看着脚下的路，这样才能走得更顺利。

Ώς τον πάτο!

Κάποτε, ο άρχοντας Ding συνάντησε τρεις μοναχούς πάνω σε μια γέφυρα. Τότε ο ένας εξ'αυτών γύρισε και του είπε: "Πως άραγε είναι τα τρίσβαθα του ποταμού της γνώσης του Ζεν; Πρέπει να τα διερευνήσει κανείς ως τον πάτο!"
Ξαφνικά ο Ding τον άρπαξε, έτοιμος να τον πετάξει μέσα στο ποτάμι! Βλέποντας τον, οι άλλοι δυο προσπάθησαν να το μεταπείσουν: "Σας παρακαλούμε, μην του θυμώνετε! Μην τον πετάξετε στο ποτάμι!"
Με μια κίνηση ο Ding τον άφησε λέγοντας: "Αν δεν ήταν αυτοί οι δυο, σήμερα θα σε είχα βάλει να το διερευνήσεις ως τον πάτο!"

有一次，定上座在桥边碰到三位僧人，其中一人问他：“如何是禅河深处，须穷到底？”定上座便一把抓住这人，就要扔下桥去。其余二人连忙劝他：“请您别生气，别把他扔到河里去。”定上座停下手来说：“要不是看这两位的面子，今天定要你穷到底！

Καταρράκτης

Μια μέρα ο αυτοκρατορικός ακόλουθος Wang συνάντησε τον δάσκαλο LinJi στο μοναστήρι του. Τότε ο ακόλουθος Wang ρώτησε το LinJi: "Με τι ασχολούνται εδώ οι μοναχοί; Μελετάνε τις γραφές;"
Ο LinJi απάντησε αρνητικά "όχι". "Μήπως εξασκούνται στο Ζεν;", ξαναρώτησε ο ακόλουθος Wang. "Ούτε", απάντησε ο δάσκαλος LinJi. Ο ακόλουθος τότε προβληματισμένος αναρωτήθηκε: "Εάν δεν μελετούν τις γραφές και δεν μαθαίνουν Ζεν, τότε τι κάνουνε εδώ;"
Ο LinJi απάντησε: "Εδώ τους διδάσκω πώς να γίνουν Βούδες και Πατριάρχες". Απογοητευμένος ο ακόλουθος είπε: "Όσο πολύτιμη και να είναι η χρυσόσκονη, όταν μπει στα μάτια  προκαλεί καταρράκτη."
Ο LinJi τότε σχολίασε: "Δεν περίμενα να καταλάβεις. Είσαι άνθρωπος κοσμικού φρονήματος."

一日，临济和王常侍来到僧堂。王常侍问临济道：“这一堂和尚还看经吗？”临济答：“不看经。”王常侍问：“还学禅吗？”临济答：“不学禅。”王常侍说：“既不看经，也不学禅，究竟在干什么？”临济答道：“都叫他们成佛作祖去！”王常侍说： “金屑虽珍贵，落眼即成翳。”临济说：“你不懂，是个俗汉子。

Εξαρτάται πως θα το δεις!

Ζούσε κάποτε μια ηλικιωμένη γυναίκα που της είχε βγει το παρατσούκλι "κλαψιάρα". Η γυναίκα αυτή, όποτε ο καιρός ήταν βροχερός, έκλαιγε ασταμάτητα, όμως το ίδιο έκανε και όταν ο καιρός ήταν καλός!
Ένας μοναχός την ρώτησε λοιπόν γιατί κλαίει και τότε η γυναίκα αυτή του απάντησε:
"Έχω δυο κόρες. Την μεγάλη μου την πάντρεψα με έναν παπουτσά, ενώ την μικρότερη με έναν ομπρελά. Όταν ο καιρός είναι καλός, σκέφτομαι την μικρή μου που δεν θα της αγοράζει κανείς τις ομπρέλες.  Απ' την άλλη, όταν βρέχει, σκέφτομαι την καημένη την μεγάλη κόρη μου που πουλάει παπούτσια και στεναχωριέμαι που δεν έχει δουλειά. Έτσι, καθημερινά κλαίω για τις δυο κόρες μου."
Ο μοναχός τότε της πρότεινε: "Γιατί δεν σκέφτεσαι την μεγάλη σου την κόρη όταν ο καιρός είναι καλός -που σίγουρα οι πωλήσεις παπουτσιών θα πηγαίνουν καλά-, και την μικρή σου κόρη όταν βρέχει, τότε που ο κόσμος αγοράζει ομπρέλες;"
Έτσι η γυναίκα έμαθε να είναι χαρούμενη είτε ο καιρός είναι καλός είτε βροχερός και από την ημέρα εκείνη το παρατσούκλι της έγινε "η γελαστή κυρά"!

有一位绰号“哭婆”的老婆婆，下雨她哭，天晴她也哭。
一位禅师问她为什么而哭。
她说：“我有两个女儿，大女儿嫁给了卖鞋的，二女儿嫁给了卖伞的。天晴时，我就想到卖伞的小女儿一定没法过日子；下雨时，我就想到大女儿的鞋一定卖不出去。因此我天天为她们流眼泪”
禅师开导她说：“你不妨天晴时就想到大女儿的鞋店生意一定很好，下雨时就想到小女儿的伞一定畅销。”
老太婆一下想通了：“对啊。”
从此，哭婆无论天晴还是下雨总是笑嘻嘻的，哭婆变成了笑婆。

Δάσκαλε με ξεχάσατε!

Ο TangChaoLongTanChongXin, ακολουθούσε πάντα τον περιφερόμενο αναχωρητή δάσκαλο του, τον  TianHuangDaoWu. Για πολλά χρόνια, έκανε τα θελήματα του δασκάλου κουβαλώντας νερό, κόβοντας ξύλα, μαγειρεύοντας φαγητό και φτιάχνοντας την σούπα, όμως πότε του ο δάσκαλος δεν του παρέδωσε κάποια διδασκαλία.
Μια μέρα ο μαθητής του είπε: "Δάσκαλε! Περάσαν πολλά χρόνια απ'όταν γίνατε αναχωρητής και εγώ πάντα σας ακολουθούσα. Κι όμως, όλα αυτά τα χρόνια, ούτε μια φορά δεν μου διδάξετε κάποια ανώτερη αλήθεια! Σας παρακαλώ δάσκαλε, λυπηθείτε με και διδάξτε και σε μένα την μέθοδο της πνευματικής προόδου!"
Ο δάσκαλος μόλις το άκουσε αυτό απάντησε: "Αυτό που μόλις είπες για μένα, πραγματικά με αδικεί. Για σκέψου και θα δεις: Απ' την ημέρα που αρχίσαμε να περιπλανόμαστε,  δεν πέρασε ούτε μια μέρα που να παρέλειψα να σου διδάξω κάτι σχετικό με την πνευματική πρόοδο."
Ο μαθητής δεν ικανοποιήθηκε από την απάντηση του δασκάλου του. "Ο μαθητής σας είναι λίγο χαζός δάσκαλε. Δεν καταλαβαίνω ποιες είναι οι διδασκαλίες για τις οποίες μιλάτε".
Ο δάσκαλος είπε: "Όταν μου έφτιαχνες τσάι, εγώ το έπινα. Όταν μου έδινες φαγητό, εγώ το έπαιρνα από τα χέρια σου και το έτρωγα. Όταν δήλωνες τον σεβασμό σου απέναντι μου, εγώ κουνούσα το κεφάλι μου αποδεχόμενος την τιμή. Βλέπεις καμία περίσταση στην οποία ήμουν αμελής και διστακτικός στο να σου υποδείξω την πνευματική οδό;"
Ο μαθητής με μιας κατάλαβε!

Από αυτή την συνομιλία μεταξύ μαθητή και δασκάλου, μπορούμε να καταλάβουμε πως το Ζεν δεν είναι άλλο από την ίδια την ζωή. Η καθημερινότητα, με όλες αυτές τις υποχρεώσεις της, κρύβει μέσα της άπειρες βουδιστικές διδασκαλίες.

茶饭禅
唐朝龙潭崇信禅师，跟随天皇道悟禅师出家，数年之中，打柴炊爨，挑水作羹，不曾得到道悟禅师一句半语的法要。一天乃向师父说：‘师父！弟子自从跟您出家以来，已经多年了。可是一次也不曾得到您的开示，请师父慈悲，传授弟子修道的法要吧！’ 　　　　
道悟禅师听后立刻回答道：‘你刚才讲的话，好冤枉师父啊！你想想看，自从你跟随我出家以来，我未尝一日不传授你修道的心要。’
‘弟子愚笨，不知您传授给我什么？’崇信讶异的问。
‘你端茶给我，我为你喝；你捧饭给我，我为你吃；你向我合掌，我就向你点头。我何尝一日懈怠，不都在指示心要给你吗！’崇信禅师听了，当下顿然开悟。　　　　
从这一则师徒问答之中。可以了解禅就是生活。日常生活的搬柴运水，喝茶吃饭，无不蕴藏无限的禅机。

Τον θησαυρό σου τον κουβαλάς πάντα

Ο HuiHai, κάποτε πήγε να μαθητεύσει δίπλα στον δάσκαλο MaZu, ο οποίος τον ρώτησε: "Γιατί έρχεσαι εδώ;"
"Έρχομαι αναζητώντας την διδασκαλία του Βούδα", απάντησε ο HuiHai.
Ο MaZu του είπε: "Δεν έχω τίποτα να σου δώσω! Τι διδασκαλία μου λες; Έχεις τον δικό σου θησαυρό και εσύ τον πετάς. Τι πας να πετύχεις;"
Ο HuiHai προβληματισμένος τον ρώτησε: "Για ποιο θησαυρό μου λέτε;"
Ο MaZu ξαναπάντησε: "Αυτός που σήμερα στέκεται μπροστά μου και με ρωτάει, αυτός είναι ο θησαυρός σου. Όλα τα έχεις, τίποτα δεν σου λείπει. Τι νομίζεις πως μπορείς να κερδίζεις ψάχνοντας γύρω σου;"
Τότε ο HuiHai κατάλαβε ποια είναι η πραγματική του φύση και χαρούμενος, τον ευχαρίστησε.

大珠慧海禅师初参马祖的时候。马祖问他：“来此何事？”他说：“来求佛法。”
马祖说：“我这里一物也无。来求什么佛法？自家宝藏不顾。抛家散走什么？”
大珠说：“哪个是慧海自家宝藏？”马祖说：“如今问我者就是你的宝藏，一切俱足，更无欠少，何需外求？”
大珠于此自识本心。踊跃谢礼。