Το μοσχαράκι έγινε άφαντο! (Που βόσκει ο νους σου;)

Από όταν ο Nanquan Puyuan πήγε κοντά στον Mazu, δείχνοντας μεγάλη αχαριστία στην φιλοξενία του δασκάλου, άρχισε να συμπεριφέρεται με απόλυτη ασυδοσία. Μια μέρα, εκεί που ο Nanquan Puyuan μοίραζε χυλό στους άλλους μοναχούς, ο δάσκαλος πλησίασε και τον ρώτησε: "Τι έχει μέσα η κατσαρόλα σου;"
"Τι τον έπιασε τον παλιόγερο και ξεστομίζει τέτοιο πράγμα;", απάντησε ο Nanquan.
Ο δάσκαλος δεν είπε τίποτα. Από την ημέρα εκείνη όμως κανείς δεν ξανατόλμησε να δοκιμάσει τον Nanquan!
(Ο τρόπος που επαλήθευαν την πνευματική πρόοδο κάποιου ήταν μέσω των απαντήσεων που έδινε στις ερωτήσεις)

Όταν ο δάσκαλος Nanquan Puyuan έφυγε από την συντροφιά του δασκάλου Mazu, εγκαταστάθηκε στο όρος Nanquan και εκεί κάθισε 30 ολόκληρα χρόνια. Κάποια μέρα εκεί που δίδασκε είπε το εξής: "Από μικρό παιδί είχα ένα μοσχαράκι το οποίο έβαζα να βοσκήσει στα ανατολικά του Κίτρινου ποταμού, αλλά αυτό προτιμούσε να πηγαίνει και να βόσκει το χορτάρι του γείτονα! Το έστελνα να βοσκήσει στα δυτικά και αυτό πάλι κατέληγε να τρώει το χορτάρι κάποιου αλλουνού! Έτσι δεν είχα άλλη επιλογή από το να το αποδεχθώ-ας φάει χόρτο όπου θέλει! Όμως μετά από λίγο το μοσχαράκι είχε γίνει άφαντο!"

Μια άλλη φορά, την ώρα που ο δάσκαλος Nanquan έκανε αγροτικές εργασίες πάνω στο βουνό, ένας περαστικός μοναχός, σταμάτησε και τον ρώτησε: "Ποιόν δρόμο θα πάρω για να βγω εκεί που πήγε ο Nanquan;"
Ο δάσκαλος σηκώνοντας το δρεπάνι του, του απάντησε: "Μου κόστισε 30 νομίσματα για να αγοράσω αυτό το δρεπάνι!"
"Δεν σε ρωτάω για το δρεπάνι σου! Σε ρωτώ πως να πάω στο μέρος που είναι ο Nanquan" απάντησε ο Μοναχός χωρίς να έχει καταλάβει με ποιόν μιλάει.
"Το δρεπάνι αυτό το χειρίζομαι πολύ επιδέξια!" απάντησε ο Nanquan.

南泉普愿参见马祖道一后，才顿然得鱼忘筌，到达游戏三昧的境地。一天，南泉给众僧舀粥。马祖过来问："桶里是什么？"南泉说："这老头子怎么张口就说这种话？"马祖就不再吭声了，从此别的和尚也不敢再考他。

南泉普愿离开马祖后，栖止于池阳南泉山，一住三十年。有一天，南泉上堂来说："我自小就养了一头水牯牛，想向河东放牧，可它要吃别人的水草；想向西边放牧，也要吃别人的水草。所以不如将就着，在这儿吃点草吧，可是却又总找不到。"

一次，南泉在山上干活，有一个和尚过来问："到南泉那儿去的路怎么走？"南泉举起他的镰刀说："我这把镰刀是花了三十块钱买的。"和尚说："我不问你镰刀，我问你到南泉那儿去的路怎么走？"南泉说："这镰刀我用得正快！"

Το κεφάλι μιας ψόφιας γάτας

Ο δάσκαλος Caoshan Benji(Sozan Honjaku) προερχόταν από το Fujian και ήταν ένας από του ιδρυτές της Caodong σχολής του Ζεν. Όταν εγκατέλειψε την κοσμική ζωή και ζήτησε να μαθητεύσει δίπλα στον δάσκαλο Dongshan, ο δάσκαλος Dongshan τον ρώτησε το όνομα του. "Benji", απάντησε (το όνομα του σημαίνει "μοναδική ρίζα").
"Για ποια μοναδική ρίζα λες;",ρώτησε ο δάσκαλος που δεν ικανοποιήθηκε με την απάντηση
"Δεν με λένε Benji", απάντησε ο Caoshan. Έτσι κέρδισε την βαθιά εκτίμηση του δασκάλου Dongshan.

Όταν κάποια μέρα αποχαιρέτησε τον δάσκαλο Dongshan, πήγε στην περιοχή του Caoxi στο Caoshan που είχε διδάξει κάποτε ο δάσκαλος Huineng και από το μέρος αυτό υιοθέτησε το όνομα Caoshan. Αργότερα επέστρεψε στο Jiyong της επαρχίας Jiangxi. Μιας και έτρεφε βαθύ σεβασμό για το όνομα του δασκάλου Huineng, έδινε το όνομα Caoshan σε όλα τα μοναστήρια τα οποία στην συνέχεια ίδρυσε.

Κάποτε ένας μοναχός ονομαζόμενος Qingshui του είπε: "Είμαι μόνος και εξαθλιωμένος, σας παρακαλώ δάσκαλε βοηθήστε με!"
Τότε ο Caoshan του είπε: "Qingshui, έλα εδώ"
Ο μοναχός πλησίασε και τότε ο δάσκαλος του είπε: "Από το πιοτό των ανθρώπων έχεις πιει ήδη τρία ποτήρια και όμως συνεχίζεις να επιμένεις πως δεν το έχεις αγγίξει στα χείλη σου!"

Μια άλλη φορά, ένας μοναχός είπε στον δάσκαλο: "Δάσκαλε, όλο μου το σώμα είναι γεμάτο αρρώστιες, σας παρακαλώ θεραπεύστε με"
Ο Caoshan απάντησε: "Δεν θα σε θεραπεύσω"
"Γιατί;", ρώτησε ο μοναχός
"Γιατί ούτε είσαι σε θέση να ζήσεις, ούτε να πεθάνεις όμως μπορείς" απάντησε ο δάσκαλος
"Πως γίνεται να μην έχετε ούτε ίχνος συμπόνιας δάσκαλε;" ρώτησε ξανά ο μοναχός
"Μα, από συμπόνια τα κάνω όλα αυτά" απάντησε ο δάσκαλος.

Σε μια άλλη περίσταση, όταν ο δάσκαλος Caoshan άκουσε το χτύπημα του γκονγκ, άρχισε να ουρλιάζει σαν σε πόνο. Ο μαθητής σαστισμένος τον ρώτησε: "Τι έχετε δάσκαλε;"
"Αυτός ο ήχος, χτύπησε ακριβώς στην καρδιά μου" απάντησε ο δάσκαλος. Ο μαθητής έμεινε άφωνος.

Ένας άλλο μαθητής κάποτε τον ρώτησε: "Τι είναι το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο δάσκαλε;"
"Το κεφάλι μιας ψόφιας γάτας", απάντησε ο δάσκαλος.
"Γιατί έτσι;" ρώτησε ο μαθητής
"Γιατί ποτέ δεν σκέφθηκε κανείς να του δώσει κάποια αξία", απάντησε ο δάσκαλος

Ένας μοναχός μιλώντας για τον εαυτό του είπε: "Σας δίνω δάσκαλε ένα ακατέργαστο πετράδι, σας παρακαλώ δεχθείτε να το κόψετε"
"Δεν το κόβω" απάντησε ο δάσκαλος.
"Γιατί δεν το κόβετε;" ρώτησε ο μοναχός
"Επειδή θέλεις να δεις αν είμαι καλός τεχνίτης" απάντησε ο δάσκαλος

Κάποτε έγραψε ένα κοάν (το οποίο εμφανίζεται στο Blue cliff record):

"Η κραυγή του δράκου που ξεπετάγεται από τον κορμό του απονεκρωμένου δέντρου αποκαλύπτει την αλήθεια, 

το παραπεταμένο κρανίο που στις κόγχες δεν έχει μάτια βλέπει καθαρότερα.

Εκεί που τελειώνει η διάκριση και η επιθυμία, εξαφανίζονται τα όρια επιτρέποντας στον άνθρωπο εκείνον να δει το καθάριο μέσα στην λάσπη."

曹山本寂，福建人，是曹洞宗的又一创始人。他抛弃尘缘，投入洞山良价门下，洞山问他："你叫什么名字？"他回答："本寂。"洞山问："哪个呀！"他又说："不叫本寂。"由此深得洞山器重。

后来，他辞别洞山到曹溪，再回到江西的吉永。因为他非常仰慕曹溪慧能的英名，将自己所住的山叫曹山。

僧人清税说："我孤独贫困，请老师拯济。"曹山说："清税和尚，你过来。"清税走上前，曹山禅师就说："泉州白家酒，你吃了三盏，吃后还说没有沾唇。"

一次一个僧人对曹山说："学生浑身是病，请老师医治。"曹山答："我不医。"僧人问："为什么？"曹山说："我要叫你求生不得，求死不能。"僧人说："难道和尚没有一点慈悲心吗？"曹山说："我才是真正的大慈大悲的人。"

有一次，曹山禅师听到钟声就叫到："哎哟！哎哟！"弟子问他："师父这是怎么啦？""那钟声打中我的心啦。"弟子无言以对。

有一个弟子问："世间什么最贵重？"曹山回答说："死猫的头最贵重。"弟子问："为什么呢？"曹山说："因为从没有定过价钱。"

僧人问："我抱璞投师，请老师雕琢。"曹山答："不雕琢。"僧人又问："为什么不雕琢？"曹山回答："要知道曹山是好手。"

他曾做过一首偈子：
枯木龙吟真见道，骷髅无识眼刚明。
喜识尽了消息尽，此人哪辨浊与清。

Όταν ξυπνήσετε από το όνειρο θα καταλάβετε την κενότητα του!

Ο δάσκαλος Deshan Xuanjian, προερχόταν από την περιοχή του Σιτσουάν. Το κοσμικό του επίθετο ήταν Τζόου. Από μικρό παιδί μελετούσε το Dharma και μιας ήταν ιδιαίτερα εξοικειωμένος με το να αναλύει την Διαμαντένια Σούτρα, του είχαν δώσει το παρατσούκλι: "Ο διαμαντένιος Τζόου".
Όταν κάποια στιγμή άκουσε πως η ανταγωνιστική τους σχολή(Southern school) είχε αρχίσει να έχει απήχηση και να προσελκύει κόσμο, εξοργισμένος σχολίασε:
"Η διδασκαλία του Βούδα είναι τόσο εκτενής και δυσνόητη, που ακόμα και μια ολόκληρη ζωή να διαλογίζεται κανείς δύσκολα θα γίνει βούδας. Τώρα αυτοί οι δαίμονες του Νότου πως τολμούνε και κηρύττουν μπούρδες του στυλ "Βασιζόμενος στην εσωτερική σας καθοδήγηση μπορείτε να δείτε την πραγματική φύση σας και να γίνεται Βούδες;". Θέλω να καταστρέψω το σινάφι τους και να γκρεμίσω την φωλιά τους. Αυτή θα είναι η προσφορά μου στον Βούδα."

Έτσι επιλέγοντας απο την συλλογή του το Qinglong(Πράσινος δράκος: διάσημοι σχολιασμοί που έγραψε ο ίδιος πάνω στο Διαμαντένιο Σούτρα) έφυγε από το Σιτσουάν. Καθώς κατευθυνόταν προς την περιοχή Linyang της επαρχίας Hunan, είδε μια γυναίκα να πουλάει φαγώσιμα. Μιας και η κοιλιά του ήταν άδεια, άφησε κάτω το δισάκι του έτοιμος να αγοράσει κάτι φαγώσιμο, όμως την στιγμή εκείνη η γυναίκα δείχνοντας προς το δισάκι του τον ρώτησε: "Τι βιβλίο είναι αυτό που κουβαλάς εκεί μέσα;"
"Το διαμαντένιο Σούτρα" απάντησε ο Deshan.
"Έχω μια απορία", είπε η γυναίκα. "Αν μπορείς να μου την απαντήσεις θα σου δώσω κάτι φαγώσιμο χωρίς λεφτά, αν όμως δεν μπορείς να μου απαντήσεις, τότε σε παρακαλώ να φύγεις, δεν έχει τίποτα φαγώσιμο για σένα. (Η κινέζικη λέξη για το φαγώσιμο είναι και ένα ρήμα, που σημαίνει προσεγγίζω την φύση του Εαυτού). "Στο Διαμαντένιο Σούτρα", συνέχισε, "γράφει πως ο χθεσινός Εαυτός είναι ανυπόστατος/άπιαστος. Ο Εαυτός του τώρα είναι ανυπόστατος, ο μελλοντικός εαυτός είναι ανυπόστατος. Εσύ, ποιόν απ'όλους του εαυτούς προσπαθείς να προσεγγίσεις; (κάνοντας λογοπαίγνιο με την λέξη φαγώσιμο)". Ο Deshan έμεινε άφωνος.

Αργότερα αναζήτησε τον δάσκαλο Longtan Chongxin(όνομα που σημαίνει Λίμνη του Δράκου). Μόλις μπήκε στην αίθουσα διδασκαλίας του για πρώτη φορά, φώναξε: "Είχα ακούσε πως η λίμνη του δράκου είναι φημισμένη και ήρθα εδώ για να ρίξω μια ματιά, όμως ούτε λίμνη βλέπω, ούτε δράκο."
Ο δάσκαλος Longtan δίχως να αντιδράσει στην πολεμική του Deshan, απλά έπεσε υποκλινόμενος στα πόδια του και του είπε: "Μόλις έφτασες στην λίμνη του δράκου"
Ο Deshan μη έχοντας πως να αποκρούσει αυτή την αντιμετώπιση, έμεινε κοντά στον δάσκαλο.

Μια νύχτα, καθώς ο Deshan έκανε παρέα στον γερασμένο δάσκαλο Longtan, του είπε ο δάσκαλος Longtan: "Είναι περασμένη η ώρα,  γιατί δεν επιστρέφεις στο δωμάτιο σου;"
Ο Deshan έκανε να φύγει αλλά μόλις βγήκε έξω επέστρεψε μέσα και είπε: "Έξω είναι πολύ σκοτεινά"
Τότε ο δάσκαλος άναψε ένα κερί και του το προσέφερε. Μόλις όμως ο Deshan άπλωσε το χέρι του να το πιάσει, ο δάσκαλος με ένα φύσημα του το έσβησε.
Την στιγμή εκείνη ο Deshan κατάλαβε.

Το επόμενο πρωί, ο Longtan ανακοίνωσε στους μαθητές του "Ανάμεσα μας υπάρχει ένα παλικάρι αιμοβόρο του οποία τα δόντια είναι κοφτερά σαν μαχαίρια. Αγύριστο κεφάλι και σκληρός σαν βράχος. Μέρα νύχτα, στην κορυφή ενός μοναχικού βράχου, με τις πράξεις του κηρύττει το μονοπάτι της διδασκαλίας μου."
Ο Deshan αφού φωτίστηκε, άναψε μια φωτιά στην αίθουσα διαλογισμού και έκαψε το βιβλίο σχολιασμού που είχε γράψει και το οποίο είχε κουβαλήσει μαζί του από το Σιτσουάν. Γεμάτος έμφαση είπε:
"Ακόμα και η πιο διεξοδική μελέτη των γραφών, δεν είναι τίποτα, παρά ένας κόκκος σκόνης μέσα στο άπειρο. Ακόμα και τα πιο σπουδαία κατορθώματα στον κόσμο των ανθρώπων, δεν είναι τίποτα παρά μια σταγόνα νερού που χάνεται μέσα σε μια τεράστια λίμνη.

Ο Deshan μετά την αφύπνιση του, μίλησε στην σύναξη των μοναχών και είπε: "Όποιος τολμήσει να μιλήσει θα φάει 30 ξυλιές! Όποιος δεν τολμήσει να μιλήσει, και αυτός θα φάει 30 ξυλιές!". Οι ξυλιές(με μπαστούνι) του Deshan δίπλα στις κραυγές(Katsu) του Linji αποτελούν τα χαρακτηριστικά τεχνάσματα του Ζεν που αναφέρονται ως "stick and shout".

Κάποτε κάποιος ρώτησε τον Deshan "τι είναι ένας Bodhisattva;"
Ο Deshan τον χτύπησε με το ραβδί του και του φώναξε: "Φύγε από δω! Πώς τολμάς να χέζεις εδώ μέσα;"

Μια άλλη φορά στην ερώτηση "Τι είναι ο Βούδας;" ο Deshan στο ίδιο ύφος απάντησε: "Ο Βούδας είναι η βρωμερή αλεπού του Δυτικού παραδείσου"

Σε μια άλλη περίσταση ενόσω δίδασκε στην σύναξη των μοναχών είπε ο Deshan:
"Ούτε Βούδα έχω, ούτε κάποιον διδάσκαλο. Ο Bodhidharma ήταν μια σκατούλα και ο Śākyamuni είναι αποξηραμένα κόπρανα γουρουνιού, ενώ οι Bodhisattva Manjusri και Samantabhadra είναι δοχεία που κουβαλάνε ακαθαρσίες μέσα τους. Τι Sammā-Sambodhi πλάσματα, τι πλάσματα που πέτυχαν δήθεν την φώτιση χωρίς την καθοδήγηση κανενός; Όλα είναι απλοί άνθρωποι. Bodhi, Prajñā (σοφία) και το βασίλειο της Νιρβάνα, όλα τους είναι πάσαλοι στους οποίους έχουν δεμένα τα γαϊδούρια. Τα 12 είδη των γραφών είναι τα κιτάπια του διαβόλου(Yama), τα βρωμόχαρτα με τα οποία σκουπίζουν τις ανοιχτές πληγές. Δεν υπάρχουν οι τέσσερις αλήθειες και τρείς αρετές, ευγενής προδιάθεση(Shoshin) και τα δέκα στάδια της πνευματικής πορείας, όλα τους είναι σαν τα πνεύματα που φυλλάνε τους τάφους: Δεν μπορούν να προστατεύσουν ούτε τον εαυτό τους."

Στο νεκροκρέβατο είπε στους μαθητές τους: "Με το να κυνηγάτε κενές ψευδαισθήσεις, κουράζετε άδικα το πνεύμα σας. Όταν ξυπνήσετε απο το όνειρο, τότε μοναχά θα καταλάβετε την κενότητα του!"

德山宣鉴禅师，四川人，俗姓周，幼年出家，曾精研佛法，尤其擅长讲解《金刚经》，故有周金刚之称。当他听说南方禅宗十分兴盛，便不平道： "佛学如此博大精深，即使修行一辈子，也难以成佛。 南方的妖魔竟敢胡诌什么"直指人心，见性成佛"。 我要捣毁他们的老巢，灭绝这些邪种，以报答佛恩。" 于是，他挑着《青龙疏抄》离开了四川。 在湖南澧阳的路上，他看到一位妇人在卖饼，当时他肚子有点饿了，就停下担子，想买点心，妇人指着他的担子问："里面装的是什么书啊？"德山道："是《金刚经》。"妇人说："我有一个问题，你要答得上来就送你点心吃，如果答不上来就请你走开，没有点心吃。《金刚经》上说："过去心不可得，现在心不可得，将来心也不可得"，不知道你点的是哪个心？"周金刚顿时哑口无言。

随后，他到龙潭崇信禅师那里去，一进法堂他就大声嚷嚷："久闻龙潭大名，到此一看，即不见潭，也不见龙。"崇信躬身道："你已经亲身到了龙潭。"德山无法回答，就留了下来。

一天夜里，德山宣鉴侍立在龙潭身旁，龙潭禅师说： "夜深了，你怎么还不回去。" 德山宣鉴便往外走，刚出去又回来说："外面好黑。" 禅师便点起一支蜡烛给他。他刚伸手接，禅师就一口吹灭。 德山顿时大悟。 第二天，龙潭对大众说："这里有个汉子，牙齿好像剑树，张着血盆大口。 一棒打不回头。他日异时，在孤峰顶上，树立我的道法。"德山宣鉴悟道后，便把《金刚经疏抄》等在法堂上一把火烧了。 他感叹道：
穷诸玄辩，若一毫置于太虚。
竭世枢机，似一滴投于巨壑。

（意思是：穷尽了玄理佛论，也不过像放在虚空中的一根毫毛；用尽了世间机巧，也不过像投入巨壑中的一滴水珠。）

德山宣鉴悟道后上堂说："说得出来也三十大棒，说不出来也三十大棒。"德山的棒与临济的喝，形成禅宗特有的棒喝交加。

有人问："什么是菩萨？"德山宣鉴就用棒子打他："出去！别到这里来拉屎！"
"什么是佛？"德山宣鉴回答："佛是西天老骚狐。"

德山宣鉴有一天在堂上说："我这里没有佛，没有祖，达摩是老臊胡，释迦牟尼是干屎橛，文殊、普贤是挑粪工，什么等觉、妙觉都是凡夫，菩提智慧、涅盘境界都是系驴的木桩。十二类佛经是阎王簿，是擦疮的废纸，什么四果三贤、初心十地都是守坟的鬼，自身难保。"

临终时，德山宣鉴告戒徒子徒孙道："扪空追响，劳汝心神。梦觉觉非，竟有何事！"（意思是：追逐虚空幻响，只会徒劳你们的心神，梦中醒来，才会觉悟到它的虚幻，明了本来无事的道理。）

Ακόμα να έρθει ο δάσκαλος;

Ο δάσκαλος Nanquan Puyuan είχε ετοιμάσει μια τελετή στην μνήμη του δασκάλου του Mazu Daoyi ο οποίος ήταν ήδη νεκρός. Αφού τελείωσε τις προετοιμασίες, απευθυνόμενος προς το πλήθος των ανθρώπων που είχε μαζευτεί, ρώτησε: "Ακόμα να έρθει ο δάσκαλος Mazu;"
Το πλήθος σαστισμένο δεν ήξερε τι να απαντήσει σε αυτή την παράλογη ερώτηση.
Ξαφνικά ένας νεαρός μοναχός εν ονόματι Tung-Shan απάντησε: "Ψάχνει να βρει συνοδούς και αμέσως μετά θα έρθει!"
"Αν και μικρός ακόμα, φαίνεται να έχεις προοπτικές πνευματικής εξέλιξης", απάντησε ο δάσκαλος Puyuan.
Ενοχλημένος ο Tung-Shan απάντησε: "Δάσκαλε, δεν είναι σωστό να αποκαλείτε σκάρτους τους  έντιμους ανθρώπους!"

普愿禅师设斋祭祀马大师，问众僧道："马大师来吗？"大众无话可答。洞山："等到有了伴就来。"普愿："你虽然年轻，却很可以培养。"洞山："和尚不要把良民降低为贱人！

Ποίος μπορεί να ακούσει την άβια ύλη να κάνει κήρυγμα;

Ο δάσκαλος Tung-shan όταν εγκατέλειψε το όρος Weishan, πήγε κατευθείαν να συναντήσει τον δάσκαλο Yunyen Tansheng (Ungan Donjo).
"Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός ο οποίος είναι σε θέση να ακούσει τα μη-αισθανόμενα όντα (αναφερόμενος στην άβια ύλη) να διδάσκουν το Dharma (Mujo Seppo);", ρώτησε ο Tungshan.
"Μόνο τα μη-αισθανόμενα όντα μπορούνε να την ακούσουν", απάντησε ο Yunyan αναφερόμενος τόσο στην άβια ύλη όσο και στα όντα τα οποία έχουν μεταβεί πέρα από τις αισθήσεις.
"Εσείς, σεβάσμιε, μπορείτε να τα ακούσετε;", ξαναρώτησε ο Tungshan.
"Αν εγώ μπορούσα να τα ακούσω, τότε εσύ δεν θα μπορούσες να ακούσεις εμένα να διδάσκω", απάντησε ο Yunyan.
"Γιατί όμως να μην μπορώ να τα ακούσω;", ξαναείπε ο Tungshan.
Σηκώνοντας το ραβδί του ο Yunyan τον ρώτησε: "Μπορείς ακούσεις αυτό;"
"Όχι" απάντησε ο Tungshan.
"Εδώ δεν μπορείς να ακούσεις την διδασκαλία μου, πως περιμένεις να μπορείς να ακούσεις την διδασκαλία των μη-αισθανόμενων όντων;" ρώτησε ο δάσκαλος Yunyan.
"Σε ποια γραφή γίνεται αναφορά για την διδασκαλία των μη-αισθανόμενων όντων δάσκαλε;", ρώτησε ο Tungshan
"Σίγουρα έχεις διαβάσει το Amitābha Sūtra που λέει: Πουλιά και δέντρα, όλα διδάσκουν το Dharma." είπε ο Yunyan και μόλις το άκουσε αυτό ο Tungshan, αφυπνίστηκε λέγοντας με την σειρά του:
"Θαυμαστό μυστήριο! Ποιος θα φανταζόταν την άβια ύλη να κάνει κήρυγμα; Αν χρησιμοποιήσεις τα αφτιά σου για να το ακούσεις, διαρκώς θα αποτυγχάνεις. Ακούγοντας το όμως με τα μάτια, τότε επιτέλους θα το γνωρίσεις."

良价禅师辞别沩山后，直接拜访云岩昙晟禅师。问："无情说法，什么人能够听到？"云岩："只有无情能够听得见。"良价："你和尚听得到吗？"云岩："我如果听得见，你就听不到我说法了。"良价："我为什么听不到？"云岩竖起拂子说："可听到吗？"良价："没有听到。"云岩："我说法你尚且听不到，更不要说无情说法了。"良价："无情说法，出在哪个典故？"云岩："你难道没看到《阿弥陀经》说：水鸟树林，全都念佛法。"良价对此有所省悟，于是说偈云：

也大奇，也大奇，

无情说法不思议。

如用耳听终难会，

眼处闻时方知。

Πού πάει η ασθένεια;

Μια φορά ο δάσκαλος Shexian Guisheng (Sekken Kisho) επισκέφθηκε έναν άρρωστο μοναχό. Ο μοναχός τον ρώτησε: "Μιας και το σώμα μας υπακούει στα τέσσερα στοιχεία(Mahābhūta) τα οποία στην βάση τους είναι κενά, τότε από πού έρχεται η ασθένεια;"
Ο δάσκαλος απάντησε: "Από το σημείο που σχηματίζει τις ερωτήσεις"
"Και αν σταματήσεις τον σχηματισμό των ερωτήσεων; Τότε η ασθένεια που πάει;", ξαναρώτησε ο μοναχός
"Μόλις αφήσεις το σφιχτό κράτημα σου,  η ασθένεια επιστρέφει και εξαφανίζεται πίσω στο υπερπέραν". Τότε ο μοναχός κατάλαβε και πολύ σύντομα έγινε πάλι καλά.

一天，叶县去探望一位得病的僧人。病僧问：“为僧者四大（即地水火风，佛家认为万物都由这四大构成）本空，病从那里来？”叶县答：“从你问处来。”病僧又问：“不问时如何？”叶县答道：“撒手卧长空。”病僧明白了，随后就康复了。

Πως γίνεται το ψάρι να χάσει τον δρόμο του στην ξαστεριά;

Κάποτε ο δάσκαλος Linji επισκέφθηκε τον δάσκαλο Fenglin. Μόλις τον είδε ο Fenglin προβληματισμένος για την πρόοδο του, του είπε: "Θα ήθελα να σας συμβουλευτώ για ένα θέμα"
Ο Linji όμως απάντησε: "Γιατί πρέπει να κόβει και να πετάει κανείς καλό κρέας αν αυτό δεν έχει σαπίσει;"
Ο Fenglin δεν φάνηκε να καταλαβαίνει το νόημα του δασκάλου όμως (δηλαδή πως ο Fenglin έχει ήδη αφυπνιστεί) και συνέχισε εκθέτοντας την απογοήτευση του για τον αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει: "Όταν το φεγγάρι λάμπει δίχως σύννεφα και τα νερά είναι καθαρά δίχως να δημιουργείται κάποια σκιά σε αυτά, πως παρ'όλα αυτά γίνεται και το ψάρι χάνει τον δρόμο του;"
"Όταν το φεγγάρι λάμπει δίχως σύννεφα να το εμποδίζουν και τα νερά είναι καθαρά δίχως να δημιουργείται κάποια σκιά, πώς παρ'όλα αυτά εσύ πιστεύεις πως το ψάρι έχει χαθεί;" τον διόρθωσε ο Linji.
"Βλέποντας τον άνεμο, ξέρω πως κύματα έχουν σηκωθεί και το πανί φουσκώνει κάνοντας το σκάφος (του νου) να ξαναρχίσει να γλιστράει πάνω στα άγρια νερά" είπε ζητώντας για άλλη μια φορά βοήθεια ο Fenglin.
"Μονάχο του το φεγγάρι αντανακλάται πάνω στην γαλήνια λίμνη. Το μακρόσυρτο βουητό του φθινοπωρινού ανέμου ακούγεται απλά σαν την πνοή μιας γης και ενός ουρανό που έχουν ήδη γίνει ένα" είπε για άλλη μια φορά ο Linji.
"Η γλώσσα σας είναι κοφτερή σαν σπαθί και μετράει γη και ουρανό όμως σας παρακαλώ δώστε μου μια φράση μήπως και καταλάβω", ξαναείπε ο Fenglin προβληματισμένος.
"Ο ξιφομάχος βγάζει το σπαθί του μόνο στην παρουσία ενός άλλου ξιφομάχου. Ο ποιητής απαγγέλλει ποιήματα μόνο στην παρουσία ενός άλλου ποιητή" είπε ο δάσκαλος Linji και τότε ο Fenglin επιτέλους σιώπησε.


临济前去拜访凤林禅师。见面后，凤林问：“有事想请教，行吗？”临济答：“何必剜肉作疮。”凤林说：“海月澄无影，游鱼独自迷。”临济说：“海月既无影，游鱼如何迷！”凤林又说：“观风知起浪，玩水野帆飘。”临济对答：“孤蟾独耀江山静，长啸一声天地秋。”凤林说：“任张三寸挥天地，临机一句试说来。”临济道：“路逢剑客须呈剑，不是诗人不献诗。”凤林只好作罢。

Φέρε και εκείνες τις καρέκλες!

Δεν είναι γνωστή η καταγωγή του δασκάλου Tianran(Tanka Tennen) του όρους Danxia. Αρχικά ήταν ένας κομφουκιανιστής λόγιος ο οποίος πήγαινε προς το Chang'an την τότε πρωτεύουσα για να συμμετάσχει στις αυτοκρατορικές εξετάσεις. Στον δρόμο, συνάντησε έναν ασκούμενο στον διαλογισμό ο οποίος τον ρώτησε που πηγαίνει.
Όταν ο Tianran απάντησε πως πήγαινε για να συμμετάσχει στις αυτοκρατορικές εξετάσεις, ο ασκούμενος του απάντησε: "Το να δώσεις εξετάσεις για να γίνεις κυβερνητικός υπάλληλος στην αυλή του αυτοκράτορα, δεν συγκρίνεται με το να επιλέξεις τον Βούδα".
Ο Tianran τότε ρώτησε: "Αν επιλέξω τον Βούδα, πού πρέπει να απευθυνθώ;"
"Πρόσφατα στην περιοχή του Jiangxi εμφανίστηκε ο δάσκαλος Mada(Mazu Daoyi), εκεί πρέπει να πας", απάντησε ο ενασκούμενος. Έτσι, ο Tianran έφυγε κατευθείαν για το Jiangxi.

Μόλις παρουσιάσθηκε μπροστά στο δάσκαλο Mada, ο Tianeran με το χέρι του έπιασε το καπέλο, μια συμβολική κίνηση που έδειχνε πως ήθελε τον δάσκαλο να του ξυρίσει το κεφάλι και να τον δεχθεί σαν μοναχό. Ο δάσκαλος του έριξε μια ματιά και αμέσως είπε: "Ο Shitou Xiqian που κατοικεί στο Nanyue είναι ο δάσκαλος σου"
Με μιας ο Tianran πήγε στο Nanyue και για άλλη μια φορά στάθηκε μπροστά στον δάσκαλο και τρίβοντας το καπέλο του, του ζήτησε να γίνει μοναχός. Ο δάσκαλος Shitou είπε με μιας: "Πήγαινε στην Κουζίνα!"

Τρία χρόνια πέρασε ο Tianran δουλεύοντας στην κουζίνα, ρίχνοντας ξύλα στην φωτιά και κάνοντας θελήματα ώσπου μια μέρα είχαν μαζευτεί όλοι οι μαθητές μπροστά από την αίθουσα του ναού για να ξεχορταριάσουν και όλοι τους είχαν κουβαλήσει φτυάρια εκτός από τον Tianran, που είχε έρθει με ένα κουβά και καθήμενος μπροστά στον δάσκαλο άρχισε να λούζεται. Ο δάσκαλος μόλις τον είδε άρχισε να γελάει και συμφώνησε επιτέλους να του ξυρίσει το κεφάλι τελετουργικά και να τον δεχθεί σαν μοναχό.

Λίγο καιρό αργότερα και ενώσω ήταν στο μοναστήρι Huilin, τους βρήκε απρόσμενα βαρύς χειμώνας. Χωρίς σκέψη ο Tianran πήρε ένα ξύλινο άγαλμα του Βούδα και το έριξε στην φωτιά για να ζεσταθούν. Ο υπεύθυνος θύμωσε μαζί του, και όταν τον ρώτησε γιατί καίει το άγαλμα του Βούδα, ο Tianran απάντησε πως το έκανε για να αποκαλυφθούν τα ιερά κειμήλια(Śarīra) μέσα στις στάχτες του, όπως συνέβαινε συχνά με τα σώματα των φωτισμένων Βούδων του παρελθόντος.
Εξοργισμένος ο υπεύθυνος απάντησε: "Ήταν ένα ξύλινο αντικείμενο! Πως φαντάστηκες πως θα μπορούσαν τα ιερά κειμήλια να αποκαλυφθούν στις στάχτες του;"
Αμέσως ο Tianran του είπε: "Αφού δεν έχει μέσα του ιερά κειμήλια, τότε φέρε και εκείνες τις δύο καρέκλες να τις κάψουμε!"

Μια άλλη φορά πάλι, ο δάσκαλος Tianran καθόταν ξαπλωμένος σε μια γέφυρα στην Tianjin της επαρχίας Luoyang. Την στιγμή εκείνη πήγε να διασχίσει με την άμαξα του ο στατιωτικός διοικητής της πόλης,  Zhenggong. Όσο και αν του φώναζαν οι στρατιώτες όμως να φύγει από την μέση, ο δάσκαλος δεν κουνήθηκε. Όταν οι συνοδοί του Zhenggong ρώτησαν τον λόγο, ο δάσκαλος απάντησε απλά: "είμαι ένας μοναχός δίχως υποχρεώσεις"
Ο επικεφαλής ένιωσε θαυμασμό για τον δάσκαλο και του δώρισε κάποια ρούχα και ένα παλτό και από τότε δεν παρέλειπε να του στέλνει φαγητό καθημερινά. Εν καιρώ όλος ο πληθυσμός της περιοχής ασπάστηκε τις διδασκαλίες του δασκάλου.

丹霞天然山的天然禅师，不知是哪里人。他本是一儒生，打算去长安参加科举考试。在路上偶然遇到一位禅客，问天然："您到哪儿去？"天然回答："赶考去。"禅客说："赶考怎比得上选佛。"天然道："选佛的话应该到什么地方呢？"禅客说："现今江西马大师出世，他那儿是选佛的场所，您到那里去吧。"于是，天然就直奔江西。

　　刚见到马大师，天然就用手推推帽子的前沿（表示要剃度）。马大师看了一眼说："南岳石头是你的老师。"天然立刻就到南岳，还是用手推推帽子前沿。石头禅师说："到槽厂去吧。"丹霞就在伙房作了三年的烧火工。

　　有一次，大伙都在佛殿前铲草，大家都拿锹带锄，只有丹霞天然拿了只盆子，当着石头的面洗起头来。石头见他哈哈大笑，于是为他剃度。

　　后来，丹霞天然禅师在惠林寺遇上天气奇寒，便焚烧木佛御寒，院主讥讽他："你怎么可以烧佛像呢？"禅师说："我烧木像找舍利。"院主说："这是木头东西，哪里有什么舍利子？"禅师说："既然不能烧出舍利子，那么把这两座也拿来烧吧。"

　　有一次，天然禅师在洛阳天津桥横卧着，正碰上留守郑公出驾，呵斥他，他也不起身。郑公的手下问他什么原因，禅师慢慢地回答："我是一个无事僧。"留守感到奇特，送给他一束素布和两套衣服，并且每天供给米面，洛阳居民也都跟着信教了。

Ορίστε, είσαι γαλήνιος τώρα!

[Ο ShenGuang] πήρε το κοφτερό μαχαίρι, έκοψε το αριστερό του χέρι και το τοποθέτησε μπροστά στον δάσκαλο Bodhidharma. Ο δάσκαλος τότε είπε στον ShenGuang: Οι Bodhisattva ανά τους αιώνες, στην αναζήτηση του Dharma δεν λογάριασαν ούτε το σώμα, ούτε την ζωή τους. Παρ'ότι εσύ ζητώντας από μένα την διδασκαλία έκοψες μόλις ένα χέρι σου, ακόμα και αυτό αρκεί. Τότε ο δάσκαλος έδωσε ένα καινούργιο όνομα στον ShenGuang: Τον ονόμασε Huike.
Ο Huike τότε είπε: "Το "Είναι"(καρδιά/νους) μου είναι ταραγμένο. Σε παρακαλώ γαλήνευσε το". "Φέρε μου το και εγώ θα το γαληνεύσω για σένα", απάντησε ο Bodhidharma
"Το αναζήτησα, αλλά όσο και αν προσπαθώ, είναι άπιαστο", απάντησε ο Huike.
"Φυσικά! Αν μπορούσες να μου το φέρεις, πως θα γινόταν να είναι το "Είναι" σου; Ορίστε, στο γαλήνευσα!" απάντησε ο δάσκαλος και συμπλήρωσε: "Σου γαλήνευσα την καρδιά("Είναι") σου, το βλέπεις τώρα;"

Την στιγμή εκείνη, ο Huike αφυπνίστηκε και τότε προς τον δάσκαλο είπε: "Σήμερα, επιτέλους συνειδητοποίησα πως τα πάντα είναι κενά. Σήμερα επιτέλους κατάλαβα πως η φώτιση(Bodhi) δεν ήταν ποτέ μακριά. Αυτό είναι που επιτρέπει στους Bodhisattva δίχως την παραμικρή κίνηση να φτάσουν τον ωκεανό της βουδικής σοφία(Prajñā). Έτσι είναι και ενόσω σε πλήρη ακινησία, καταφέρνουν να σκαρφαλώσουν την απότομη πλαγιά της Nirvana"
Ο Bodhidharma απάντησε: "Έτσι είναι, έτσι είναι."
Τότε ο Huike ρώτησε: "Δάσκαλε, αυτή η μέθοδος σας στηρίζεται σε κάποιες γραφές;"
"Η μέθοδος μου μεταδίδεται από νου σε νου, δεν στηρίζεται σε λέξεις."

（神光）则取利刀，自断左臂，置于师前。师语神光云：“诸佛菩萨求法，不以身为身，不以命为命，汝虽断臂求法，亦可在。”遂改神光名为惠可。又问：“请和尚安心。”师曰；“将心来，与汝安心？”进曰：“觅心了不可得。”师曰：“觅得岂是汝心？与汝安心竟。”达摩语惠可曰：“为汝安心竟，汝今见否？”惠可言下大悟。惠可白和尚：“今日乃知，一切诸法，本来空寂；今日乃知，菩提不远。是故菩萨不动念而至萨般若海，不动念而登涅槃岸。”师云：“如是，如是。”惠可进曰：“和尚此法有文字记录否？”达摩说：“我法以心传心，不立文字。” （神光）则取利刀，自断左臂，置于师前。师语神光云：“诸佛菩萨求法，不以身为身，不以命为命，汝虽断臂求法，亦可在。”遂改神光名为惠可。又问：“请和尚安心。”师曰；“将心来，与汝安心？”进曰：“觅心了不可得。”师曰：“觅得岂是汝心？与汝安心竟。”达摩语惠可曰：“为汝安心竟，汝今见否？”惠可言下大悟。惠可白和尚：“今日乃知，一切诸法，本来空寂；今日乃知，菩提不远。是故菩萨不动念而至萨般若海，不动念而登涅槃岸。”师云：“如是，如是。”惠可进曰：“和尚此法有文字记录否？”达摩说：“我法以心传心，不立文字。”

Οι δυο πύλες του Dharma και οι τέσσερις πρακτικές

Οι δυο πύλες του Dharma και οι τέσσερις πρακτικές του Bodhidharma

Χειρόγραφο Ι: Οι βασικές πύλες εισόδου στην πρακτική του Dharma

Υπάρχουν πολλές είσοδοι στο μονοπάτι, όμως αν θέλει να τις συνοψίσει κανείς δεν ξεπερνούν τα δύο βασικά είδη: Το πρώτο είναι αυτό της Αρχής (principle) και το δεύτερο της Πρακτικής (practice).

Αυτοί που εισέρχονται από την πρώτη πύλη, πετυχαίνουν την αφύπνιση δια μέσου της διδασκαλίας. Πιστεύουν βαθύτατα στο ότι όλα τα έμβια όντα μοιράζονται την ίδια κοινή πραγματική ουσία, μόνο που μέσα στην αναταραχή που γεννάται από την επαφή τους με τον κόσμο αυτό των ψευδαισθήσεων , η ουσία/φύση αυτή επισκιάζεται.
Εάν κάποιος εγκαταλείψει το ψευδές και στραφεί προς την αλήθεια, με αποφασιστικότητα αφιερωθεί στην άσκηση biguan（wall-gazing), χωρίς να βλέπει χωριστότητα μεταξύ του "εγώ" και του "άλλος", βλέποντας άγιους και κοσμικούς με την ίδια ματιά, με σταθερό νου που δεν ταλαντεύεται και παραμένοντας δίχως προσκόλληση ακόμα και στις γραφές, τότε βαδίζει κανείς πάνω στην Οδό (Αρχή), μια πορεία δίχως νοητική διάκριση ή προσπάθεια. Αυτό ονομάζεται "είσοδος δια μέσου της Αρχής".

Αυτοί που διαβαίνουν την πύλη της Πρακτικής, ακολουθούν τέσσερις πρακτικές. Όλες οι υπόλοιπες πρακτικές εμπεριέχονται μέσα τους. Ποιες είναι αυτές; Η πρώτη είναι η πρακτική της "μη ανταπόδοσης του κακού"(retribution of enmity), της "αποδοχής των πρώτων αίτιων"(acceptance of circumstances), της "μη επιδίωξης"(absence of craving) και της "σύμφωνης δράσης με το Dharma"(accordance with Dharma).

Πώς εφαρμόζει κανείς την πρώτη πρακτική; Ο ενασκούμενος, την στιγμή του μαρτυρίου (αυτό που εκλαμβάνει ως άδικο πόνο) πρέπει να σκέφτεται: "Εδώ και αναρίθμητους αιώνες(kalpas) εγκατέλειψα την ουσία κυνηγώντας ασήμαντα πράγματα. Περιπλανήθηκα σε όλους τους κόσμους, δημιούργησα εχθρότητες και πολλά μίση και συνάμα προκάλεσα αμέτρητο πόνο. Σήμερα, παρ'ότι μπορεί να νιώθω πως αδικούμαι, είναι οι καρμικοί καρποί των περασμένων κακών μου πράξεων που επιτέλους εισπράττω και αυτό είναι κάτι το οποίο δεν μου το επιβάλλει κανένας άνθρωπος ή ουράνιο πλάσμα έξωθεν". Γι'αυτό πρέπει κανείς να δέχεται τις δυσκολίες χωρίς αποστροφή και παράπονο. Οι γραφές λένε: "Δέξου τις δυσκολίες χωρίς θλίψη". Πώς γίνεται αυτό; Με βαθιά κατανόηση. Με αυτή την επίγνωση είσαι σε συμφωνία με την Αρχή. Η πρόοδος στην Οδό μέσα από τις αρνητικές εμπειρίες είναι αυτό που ονομάζεται πρακτική της της "μη ανταπόδοσης του κακού".

Δεύτερη είναι η πρακτική της "αποδοχής των πρώτων αίτιων". Τα έμβια όντα είναι δίχως εαυτό και είναι έρμαια του κάρμα τους το οποίο είναι υπεύθυνο για κάθε χαρά ή θλίψη.Οι ανταμοιβές και οι τιμές που βιώνεις σήμερα είναι απλά ο απόηχος προηγούμενων πράξεων των οποίων η επίδραση ακόμα δεν έχει σβήσει. Τι λόγο έχεις λοιπόν να χαίρεσαι; Γνωρίζοντας πως επιτυχία και αποτυχία είναι απλά καρμικά αποτελέσματα, ο άνεμος της ευχαρίστησης δεν ταλανίζει τον νου και τότε είσαι σε πλήρη εναρμόνιση με την Οδό (Αρχή). Αυτό είναι που ονομάζεται πρακτική της "αποδοχής του κάρμα".

Τρίτη πρακτική, η απάρνηση κάθε επιδίωξης(επιθυμίας). Οι απλοί άνθρωποι χαμένοι μέσα στην πλάνη, επιθυμούν και προσκολλώνται στα πάντα. Αυτό ονομάζεται επιδίωξη(επιθυμία). Οι σοφοί που κατανοούν την αλήθεια, χρησιμοποιούν την λογική σαν αντίδοτο στον κοινό παραλογισμό. Η μορφή(το σώμα τους) υπακούει στους νόμους της αιτιότητας, όμως ο νους τους είναι γαλήνιος και δίχως προσπάθεια. Μιας και η ύπαρξη είναι κενότητα, δεν υπάρχει κάτι να επιθυμήσουν. Τις ευλογίες διαδέχονται οι κακουχίες ασταμάτητα και η διαμονή στα τρία βασίλεια (Tridhātu/Trailokya) θυμίζει σπίτι παραδομένο στις φλόγες. Το σώμα είναι πηγή πόνου, πως μπορεί κανείς να βρει γαλήνη έτσι; Κατανοώντας την παραπάνω αρχή, απαρνείται κανείς τα πάντα και ο νους εγκαταλείπει τις επιδιώξεις. Οι γραφές λένε: "Η επιδιώξει(επιθυμία) είναι πόνος, η μη-επιθυμία είναι ευλογία". Είναι φανερό πως το να μην έχεις επιθυμία είναι ταυτόσημο με το να ακολουθείς την Αρχή.

Τέταρτη πρακτική είναι η "σύμφωνη με το Dharma δράση" κατά την οποία αναγνωρίζει κανείς την αγνή φύση όλων πραγμάτων. Αυτή η αρχή δεν είναι κάτι άλλο από το ίδιο το Dharma. Σύμφωνα με αυτή την αρχή, όλες οι μορφές είναι κενές, δίχως ατέλειες ή επιθυμητά χαρακτηριστικά, δίχως "εαυτό" ή "άλλο". Οι γραφές λένε: "Για το Dharma δεν υπάρχουν ζωντανά πλάσματα, γιατί είναι απαλλαγμένο από τις ακαθαρσίες των ζωντανών πλασμάτων. Για το Dharma δεν υπάρχει εαυτός, γιατί είναι δίχως τις ατέλειες του εγώ". Αν ο σοφός άνθρωπος είναι σε θέση κατανοώντας να εναποθέσει την πίστη του στην παραπάνω αρχή, τότε λέμε πως "δρα σύμφωνα με το Dharma". Δεν υπάρχει φειδώ στην άσκηση του Dharma για αυτό προσέφερε(dāna) το σώμα σου, την ζωή και την περιουσία σου χωρίς δεύτερη σκέψη. Επιτυγχάνοντας την "τριπλή κενότητα"(του εγώ, των φαινομένων και  της κενότητας καθεαυτής) ελεύθερος από εξαρτήσεις και προσκολλήσεις, αγωνίσου για την απελευθέρωση των υπολοίπων όντων, χωρίς να προσκολλάσαι σε μορφές, απομακρύνονται τις ακαθαρσίες από τον νου τους. Έτσι μπορείς να ωφελήσεις τον εαυτό σου, έτσι μπορείς  να ωφελήσεις τους άλλους και να τιμήσεις το μονοπάτι του Bodhi(φώτισης). Με αυτή την μέθοδο τελειοποιείται η προσφορά(dāna) και οι υπόλοιπες πέντε Pāramitās.
Με σκοπό την έξοδο από την πλάνη, εξάσκησε τις έξι Pāramitās δίχως όμως (νοητική) δράση. Αυτό ονομάζεται πρακτική της "σύμφωνης με το Dharma δράσης".


二入四行論

第一 入道修行綱要門
若夫入道多途，要而言之，不出二種。一是理入，二是行入。理入者，謂藉教悟宗，深信含生同一真性，但為客塵妄想所覆，不能顯了。若也舍妄改真，凝心壁觀，無自無他，凡聖等一，堅住不移，更不隨於文教，此即與理冥符，無有分別，寂然無為，名之理入。行入者，所謂四行。其馀諸行，悉入此行中。何等為四？一者報怨行，二者隨緣行，三者無所求行，四者稱法行。云何第一報怨行者？修道行人，若受苦時，當自念言：“我從往昔，無數劫中，棄本從末，流浪諸有，起多怨憎，違害無限。今雖無犯，是我宿殃惡業果熟，非天非人所能見與。”甘心忍受，都無怨讎。經云 “逢苦不憂”也。何以故？以識達故。此心生時，與理相應，體怨進道，是故說言報怨行。第二隨緣行者，眾生無我，並緣業所轉，苦樂齊受，皆從緣生。若得勝報榮譽等事，是我過去宿因所感，今方得之，緣盡還無，何喜之有。得失從緣，心無增減，喜風不動，冥順於道，是故說言隨緣行。第三無所求行者，世人長迷，處處貪著名之為求。智者悟真，理將俗反，心安心無為，形隨運轉，萬有斯空，無所願樂。功德黑暗，常相隨逐，三界久居，猶如火宅。有身皆苦，誰得而安。了達此處，故於諸有，息想無求。經云“有求皆苦，無求乃樂”也。判知無求真為道行。第四稱法行者，性淨之理，目之為法。此理眾相斯空，無染無著無此無彼。經云： “法無眾生，離眾生垢故。法無有我，離我垢故。”智者若能信解此理，應當稱法而行，法體無慳貪，於身命財，行檀舍施，心無慳惜。達解三空，不倚不著，但為去垢，攝化眾生，而不取相。此為自利，復能利他，亦能莊嚴菩提之道。檀施既爾，馀五亦然。為除妄想，修行六度，而無所行，是為稱法行。

Αρχή και τέλος, ένα όνειρο που διαρκεί μια ολόκληρη ζωή!

Ο δάσκαλος Jinshan Tanying γνωστός και ως Daguan, προερχόταν από το Zhejiang. Στα 13 του έγινε μοναχός στο μοναστήρι Longxing. Στα 18 του ταξίδεψε μέχρι την πρωτεύουσα της επαρχίας όπου και φιλοξενήθηκε στα ανάκτορα του κυβερνήτη Li Duanyuan. Μια μέρα, ο κυβερνήτης τον ρώτησε: "Πείτε μου δάσκαλε, υπάρχει  ή δεν υπάρχει η κόλαση στην οποία τόσο συχνά ο κόσμος αναφέρεται;"
Ο δάσκαλος απάντησε: "Οι Βούδες εκεί που φαινομενικά δεν υπάρχει κόλαση, λένε πως κόλαση υπάρχει και εκεί που η κόλαση είναι ολοφάνερη λένε πως η κόλαση δεν είναι αληθινή. Τα μάτια που είναι παγιδευμένα στην πλάνη, διαχωρίζουν τα πράγματα σε πράγματα που υπάρχουν και δεν υπάρχουν. Ο κυβερνήτης στεκούμενος στο "Είναι" αναζητάει αυτό που "δεν Είναι". Με το δάχτυλο του να δείχνει επίμονα προς τον ποταμό, αντιλαμβάνεται κάτι το οποίο δεν υπάρχει - φαντάζεται πολιτείες στα σύννεφα- Πραγματικά γελοίο!
Γιατί άραγε ο άνθρωπος που βλέπει μπροστά του μια φυλακή να μην μπορεί να δει τον παράδεισο που υπάρχει στην καρδιά του; Η χαρά και η θλίψη είναι στον νου του μέσα. Τον παράδεισο και την κόλαση απλά τα χωρίζει μια ιδέα. Από τον διαχωρισμό του καλού και του κακού μπορούν να ξεπηδήσουν όλες οι καταστάσεις!
Αρκεί ο κυβερνήτης να δει την πραγματική φύση του νου του και τότε όλα θα είναι ξεκάθαρα."

Τότε ο κυβερνήτης ρώτησε: "Πώς μπορεί κανείς να γνωρίσει την φύση του νου του;"
"Με το να μην διακρίνει καλό και καλό στις σκέψεις του" απάντησε ο δάσκαλος
"Όταν παύσει η διάκριση, που πηγαίνει και αναμένει ο νους;", ξαναρώτησε ο κυβερνήτης
"Δεν πηγαίνει κάπου. Όπως λέει και η Διαμαντένια Σούτρα: [...]ο νους δεν πρέπει να προσκολλάται πουθενά ούτε να αποφεύγει κάποια σκέψη που γεννάει νοητική δράση" είπε ο δάσκαλος
"Όταν πεθάνει ο άνθρωπος που πηγαίνει;", ρώτησε ο κυβερνήτης.
"Ο αγέννητος(αυτός που δεν γνώρισε την γέννηση) πώς μπορεί να έχει επίγνωση θανάτου;", ρώτησε ο δάσκαλος
"Την γέννηση την βίωσα εδώ και καιρό", απάντησε ο κυβερνήτης
και τότε ο δάσκαλος είπε: "Τότε να σε ρωτήσω το εξής: Πού είμαστε πριν την γέννηση;"

Ο κυβερνήτης έπεσε σε βαθιά περισυλλογή και τότε ο δάσκαλος Tanying πιέζοντας το δάχτυλο του πάνω στο στήθος του κυβερνήτη, του είπε: "λοιπόν, τι σκέφτηκε αυτό εκεί μέσα (η καρδία, ταυτόσημο του μυαλού);"
"Κατάλαβα", είπε ο κυβερνήτης. "Ο νους μέσα στην άγνοια του σκοντάφτει σε μια διαστροφική ψευδαίσθηση της αλήθειας και παγιδεύεται εκεί μέσα για πάντα."
"Ένα όνειρο που κρατάει έναν αιώνα!" συμπλήρωσε ο δάσκαλος.



金山昙颖禅师，浙江人，俗姓丘，号达观，十三岁皈投到龙兴寺出家，十八岁时游京师，住在李端愿太尉花园里。有一天，太尉问他道：‘请问禅师，人们常说的地狱，毕竟是有呢？抑是无呢？’
　　昙颖禅师回答道：‘诸佛如来说法，向无中说有，如眼见空华，是有还无；太尉现在向有中觅无，手搘河水，是无中现有，实在堪笑。如人眼前见牢狱，为何不心内见天堂？忻怖在心，天堂地狱都在一念之间，善恶皆能成境，太尉但了自心，自然无惑。’
　　太尉：‘心如何了？’
　　昙颖：‘善恶都莫思量。’
　　太尉：‘不思量后，心归何所？’
　　昙颖：‘心归无所，如金刚经云：应无所住，而生其心。’
　　太尉：‘人若死时，归于何处？’
　　昙颖：‘未知生，焉知死？’
　　太尉：‘生则我早已知晓。’
　　昙颖：‘请道一句，生从何来？’
　　太尉正沉思时，昙颖禅师用手直捣其胸曰：‘只在这里思量个什么？’
　　太尉：‘会也，只知贪程，不觉蹉跎。’
　　昙颖：‘百年一梦。’
　　太尉李端愿当下有悟，而说偈曰：
　　‘三十八岁，懵然无知。及其有知，何异无知？’
　　‘滔滔汴水，隐隐惰堤。师其归矣，箭浪东驰。’

Οι Βούδες δεν λένε ψέματα

Ο δάσκαλος Huangbo Xiyun αφού έγινε αναχωρητής πίστευε πως έπρεπε να κόψει τους κοσμικούς δεσμούς του και πως μόνο φτάνοντας την Νιρβάνα θα μπορούσε να δείξει αληθινή αγάπη για τους ανθρώπους γύρω του. Έτσι για τριάντα χρόνια ως ασκητής, παρ'ότι ποτέ δεν επέστρεψε σπίτι του για να επισκεφθεί την γριά μητέρα του, μέσα στην καρδιά του τον έτρωγε η επιθυμία να πάει να την βρει. Στα πενήντα του, καθώς ταξίδευε και δίχως να το σχεδιάζει έφτασε έξω από το χωριό στο οποίο γεννήθηκε.
Η μητέρα του, η οποία σκεφτόταν τον γιο της ασταμάτητα, τόσα χρόνια δεν τόλμησε να τον ενοχλήσει γράφοντας του, μοναχά κάθε μέρα έκλαιγε από το πρωί ως το βράδυ μέχρις ότου έχασε την όραση της από τον καημό. Μη μπορώντας να ξεχάσει τον γιο της,  έστησε μια μικρή καντίνα τσαγιού στην άκρη του δρόμου και με τον τρόπο αυτό της δινόταν η ευκαιρία να έρχεται σε επαφή με τους περιπλανώμενους μοναχούς που κατά καιρούς πηγαίναν από εκεί, ενώ συγχρόνως φρόντιζε να τους καλέσει και στο σπίτι της, ώστε αυτοί να της μιλήσουν και να προσευχηθούν για αυτήν και αυτή με την σειρά της να τους περιποιηθεί και να τους πλύνει τα πόδια. Όμως αυτό είχε άλλη μια σκοπιμότητα: Ο γιος της είχε ένα σημάδι στο αριστερό του πόδι και μιας και αυτή δεν έβλεπε πια, είχε την κρυφή ελπίδα πως πλένοντας πόδια θα της δινόταν η ευκαιρία να γνωρίσει δια της αφής τον αγαπημένο της γιο.

Έτσι έγινε και την ημέρα εκείνη ο γιος της βρέθηκε προσκεκλημένος στο σπίτι της. Της επέτρεψε να τον περιποιηθεί ενόσω αυτός της έλεγε την ιστορία του Βούδα Γκαουτάμα, ελπίζοντας με τον τρόπο αυτό να την βοηθήσει να ασπαστεί την διδασκαλία του Βούδα και να της φέρει γαλήνη στην καρδιά. Όμως δεν την άφησε να πλύνει το αριστερό του πόδι παρά μόνο το δεξί ώστε αυτή να μην καταλάβει ποιο είναι.
Δύο φορές επέστρεψε το διάστημα εκείνο στο σπίτι του ο Huangbo και στο τέλος με πόνο καρδιάς αποχώρησε οριστικά για να συνεχίσει την περιπλάνηση του. Οι γείτονες που ήξεραν τι είχε συμβεί δεν άντεξαν άλλο να σιωπούν και είπαν στην μητέρα του ποιος ήταν ο περιπλανώμενος μοναχός που της είχε αφηγηθεί την ιστορία του Βούδα. Μόλις άκουσε την αλήθεια,  εμβρόντητη η μητέρα έτρεξε προς την κατεύθυνση που νωρίτερα είχε φύγει ο γιος της. Ακολούθησε το μονοπάτι μέχρι την όχθη του ποταμού από την οποία ο βαρκάρης είχε πάρει τον Huangbo και τον είχε περάσει απέναντι, όμως σαν έφτασε εκεί- μέσα στην βιασύνη της- έπεσε στον ποταμό και βρήκε τραγικό θάνατο.

Ο Huangbo που στεκόταν στην απέναντι όχθη είδε την μητέρα του να χάνει το πάτημα της, να πέφτει στο νερό και να πνίγεται και τότε μεγάλη θλίψη τον κατέλαβε.
Θρηνώντας είπε πικρά: "Ειπώθηκε πως όταν ένα παιδί γίνεται μοναχός, όλη του η γενιά κερδίζει τον παράδεισο. Αν τώρα ο παράδεισος δεν υποδεχθεί την μητέρα μου, όλοι οι Βούδες των περασμένων καιρών διδάξαν ψέματα" και αμέσως μπήκε στην βάρκα και επέστρεψε στην όχθη για μαζέψει την νεκρή μητέρα του.
Αφού την πήγε στο χωριό, σήκωσε μια πυρά και την έκαψε τελετουργικά λέγοντας:
"Για πολλά χρόνια ήταν χαμένη από το φως του εαυτού(Buddha-nature), σήμερα όμως το δέντρο Bodhi άνθισε και -αν μας επιτραπεί- ίσως κάποια μέρα σε μια από τις "προλεγόμενος τρεις συνάξεις κάτω από το δέντρο των ανθών του δράκου (prunus mume)", να μπορέσουμε να υπηρετήσουμε την Guanyin(Avalokiteśvara) ο ένας δίπλα στον άλλο."
Τότε όλοι οι άνθρωποι στο χωριό είδαν μέσα από τις φλόγες την μητέρα να ανεβαίνει στους ουρανούς.


黄檗禅师出家后，认为“必须放弃恩情，达到无为时，方才是真实的报恩”，因此过了三十年禅者的生活，却从来不曾回过俗家，探望亲人，但他内心深处，非常记挂年迈的母亲。五十岁时，有一次在参访的旅途中，不自觉的就往故乡的方向走去。
母亲也思念出家的儿子，可是毫无音讯，每天从早到晚哀伤的哭泣着，把眼睛都哭得失明。为了想念儿子，母亲就在路旁设个司茶亭，不但亲自招待过往的云水僧，并且亲自迎到家中，为他们洗脚，以示礼敬；另外还有一个原因，那就是因为黄檗禅师左脚上有颗大痣，她眼睛虽瞎了，但希望凭万分之一的洗脚机遇，或可认出谁是他的爱子。
这一天，黄檗禅师也接受了母亲的招待，他一边让母亲洗脚，一边向母亲述说佛陀出家的故事，希望母亲能因此得到信仰、安心。黄檗禅师只将右脚给母亲洗，却不把左脚给母亲洗。

黄檗禅师接连二次返家，虽然觉得难舍难离，但还是忍痛起程云游行脚，继续参访。邻居们忍不住将这个事实，告诉他的母亲说，那个向你讲释迦出家故事的人，就是你经常盼望的儿子。母亲听后几近疯狂似的说：“难怪声音好像我儿”。说后就追上去，一直追到大河边，不巧，这时黄檗禅师已经上船，而且船也开动了，母亲情急的跳到河里，非常不幸的淹死了。

黄檗禅师站在对岸看到母亲失足，落水溺死的情形，不禁悲从中来，恸哭着说道：“一子出家，九族升天；若不升天，诸佛妄言。”

黄檗禅师说后，即刻乘船返回，火葬母亲，说一偈曰：“我母多年迷自心，如今华开菩提林，当来三会若相值，归命大悲观世音。”

在黄檗禅师说偈的时候，乡人都看见他的母亲在火焰中升空而去。