Φέρε και εκείνες τις καρέκλες!

Δεν είναι γνωστή η καταγωγή του δασκάλου Tianran(Tanka Tennen) του όρους Danxia. Αρχικά ήταν ένας κομφουκιανιστής λόγιος ο οποίος πήγαινε προς το Chang'an την τότε πρωτεύουσα για να συμμετάσχει στις αυτοκρατορικές εξετάσεις. Στον δρόμο, συνάντησε έναν ασκούμενο στον διαλογισμό ο οποίος τον ρώτησε που πηγαίνει.
Όταν ο Tianran απάντησε πως πήγαινε για να συμμετάσχει στις αυτοκρατορικές εξετάσεις, ο ασκούμενος του απάντησε: "Το να δώσεις εξετάσεις για να γίνεις κυβερνητικός υπάλληλος στην αυλή του αυτοκράτορα, δεν συγκρίνεται με το να επιλέξεις τον Βούδα".
Ο Tianran τότε ρώτησε: "Αν επιλέξω τον Βούδα, πού πρέπει να απευθυνθώ;"
"Πρόσφατα στην περιοχή του Jiangxi εμφανίστηκε ο δάσκαλος Mada(Mazu Daoyi), εκεί πρέπει να πας", απάντησε ο ενασκούμενος. Έτσι, ο Tianran έφυγε κατευθείαν για το Jiangxi.

Μόλις παρουσιάσθηκε μπροστά στο δάσκαλο Mada, ο Tianeran με το χέρι του έπιασε το καπέλο, μια συμβολική κίνηση που έδειχνε πως ήθελε τον δάσκαλο να του ξυρίσει το κεφάλι και να τον δεχθεί σαν μοναχό. Ο δάσκαλος του έριξε μια ματιά και αμέσως είπε: "Ο Shitou Xiqian που κατοικεί στο Nanyue είναι ο δάσκαλος σου"
Με μιας ο Tianran πήγε στο Nanyue και για άλλη μια φορά στάθηκε μπροστά στον δάσκαλο και τρίβοντας το καπέλο του, του ζήτησε να γίνει μοναχός. Ο δάσκαλος Shitou είπε με μιας: "Πήγαινε στην Κουζίνα!"

Τρία χρόνια πέρασε ο Tianran δουλεύοντας στην κουζίνα, ρίχνοντας ξύλα στην φωτιά και κάνοντας θελήματα ώσπου μια μέρα είχαν μαζευτεί όλοι οι μαθητές μπροστά από την αίθουσα του ναού για να ξεχορταριάσουν και όλοι τους είχαν κουβαλήσει φτυάρια εκτός από τον Tianran, που είχε έρθει με ένα κουβά και καθήμενος μπροστά στον δάσκαλο άρχισε να λούζεται. Ο δάσκαλος μόλις τον είδε άρχισε να γελάει και συμφώνησε επιτέλους να του ξυρίσει το κεφάλι τελετουργικά και να τον δεχθεί σαν μοναχό.

Λίγο καιρό αργότερα και ενώσω ήταν στο μοναστήρι Huilin, τους βρήκε απρόσμενα βαρύς χειμώνας. Χωρίς σκέψη ο Tianran πήρε ένα ξύλινο άγαλμα του Βούδα και το έριξε στην φωτιά για να ζεσταθούν. Ο υπεύθυνος θύμωσε μαζί του, και όταν τον ρώτησε γιατί καίει το άγαλμα του Βούδα, ο Tianran απάντησε πως το έκανε για να αποκαλυφθούν τα ιερά κειμήλια(Śarīra) μέσα στις στάχτες του, όπως συνέβαινε συχνά με τα σώματα των φωτισμένων Βούδων του παρελθόντος.
Εξοργισμένος ο υπεύθυνος απάντησε: "Ήταν ένα ξύλινο αντικείμενο! Πως φαντάστηκες πως θα μπορούσαν τα ιερά κειμήλια να αποκαλυφθούν στις στάχτες του;"
Αμέσως ο Tianran του είπε: "Αφού δεν έχει μέσα του ιερά κειμήλια, τότε φέρε και εκείνες τις δύο καρέκλες να τις κάψουμε!"

Μια άλλη φορά πάλι, ο δάσκαλος Tianran καθόταν ξαπλωμένος σε μια γέφυρα στην Tianjin της επαρχίας Luoyang. Την στιγμή εκείνη πήγε να διασχίσει με την άμαξα του ο στατιωτικός διοικητής της πόλης,  Zhenggong. Όσο και αν του φώναζαν οι στρατιώτες όμως να φύγει από την μέση, ο δάσκαλος δεν κουνήθηκε. Όταν οι συνοδοί του Zhenggong ρώτησαν τον λόγο, ο δάσκαλος απάντησε απλά: "είμαι ένας μοναχός δίχως υποχρεώσεις"
Ο επικεφαλής ένιωσε θαυμασμό για τον δάσκαλο και του δώρισε κάποια ρούχα και ένα παλτό και από τότε δεν παρέλειπε να του στέλνει φαγητό καθημερινά. Εν καιρώ όλος ο πληθυσμός της περιοχής ασπάστηκε τις διδασκαλίες του δασκάλου.

丹霞天然山的天然禅师，不知是哪里人。他本是一儒生，打算去长安参加科举考试。在路上偶然遇到一位禅客，问天然："您到哪儿去？"天然回答："赶考去。"禅客说："赶考怎比得上选佛。"天然道："选佛的话应该到什么地方呢？"禅客说："现今江西马大师出世，他那儿是选佛的场所，您到那里去吧。"于是，天然就直奔江西。

　　刚见到马大师，天然就用手推推帽子的前沿（表示要剃度）。马大师看了一眼说："南岳石头是你的老师。"天然立刻就到南岳，还是用手推推帽子前沿。石头禅师说："到槽厂去吧。"丹霞就在伙房作了三年的烧火工。

　　有一次，大伙都在佛殿前铲草，大家都拿锹带锄，只有丹霞天然拿了只盆子，当着石头的面洗起头来。石头见他哈哈大笑，于是为他剃度。

　　后来，丹霞天然禅师在惠林寺遇上天气奇寒，便焚烧木佛御寒，院主讥讽他："你怎么可以烧佛像呢？"禅师说："我烧木像找舍利。"院主说："这是木头东西，哪里有什么舍利子？"禅师说："既然不能烧出舍利子，那么把这两座也拿来烧吧。"

　　有一次，天然禅师在洛阳天津桥横卧着，正碰上留守郑公出驾，呵斥他，他也不起身。郑公的手下问他什么原因，禅师慢慢地回答："我是一个无事僧。"留守感到奇特，送给他一束素布和两套衣服，并且每天供给米面，洛阳居民也都跟着信教了。

Ορίστε, είσαι γαλήνιος τώρα!

[Ο ShenGuang] πήρε το κοφτερό μαχαίρι, έκοψε το αριστερό του χέρι και το τοποθέτησε μπροστά στον δάσκαλο Bodhidharma. Ο δάσκαλος τότε είπε στον ShenGuang: Οι Bodhisattva ανά τους αιώνες, στην αναζήτηση του Dharma δεν λογάριασαν ούτε το σώμα, ούτε την ζωή τους. Παρ'ότι εσύ ζητώντας από μένα την διδασκαλία έκοψες μόλις ένα χέρι σου, ακόμα και αυτό αρκεί. Τότε ο δάσκαλος έδωσε ένα καινούργιο όνομα στον ShenGuang: Τον ονόμασε Huike.
Ο Huike τότε είπε: "Το "Είναι"(καρδιά/νους) μου είναι ταραγμένο. Σε παρακαλώ γαλήνευσε το". "Φέρε μου το και εγώ θα το γαληνεύσω για σένα", απάντησε ο Bodhidharma
"Το αναζήτησα, αλλά όσο και αν προσπαθώ, είναι άπιαστο", απάντησε ο Huike.
"Φυσικά! Αν μπορούσες να μου το φέρεις, πως θα γινόταν να είναι το "Είναι" σου; Ορίστε, στο γαλήνευσα!" απάντησε ο δάσκαλος και συμπλήρωσε: "Σου γαλήνευσα την καρδιά("Είναι") σου, το βλέπεις τώρα;"

Την στιγμή εκείνη, ο Huike αφυπνίστηκε και τότε προς τον δάσκαλο είπε: "Σήμερα, επιτέλους συνειδητοποίησα πως τα πάντα είναι κενά. Σήμερα επιτέλους κατάλαβα πως η φώτιση(Bodhi) δεν ήταν ποτέ μακριά. Αυτό είναι που επιτρέπει στους Bodhisattva δίχως την παραμικρή κίνηση να φτάσουν τον ωκεανό της βουδικής σοφία(Prajñā). Έτσι είναι και ενόσω σε πλήρη ακινησία, καταφέρνουν να σκαρφαλώσουν την απότομη πλαγιά της Nirvana"
Ο Bodhidharma απάντησε: "Έτσι είναι, έτσι είναι."
Τότε ο Huike ρώτησε: "Δάσκαλε, αυτή η μέθοδος σας στηρίζεται σε κάποιες γραφές;"
"Η μέθοδος μου μεταδίδεται από νου σε νου, δεν στηρίζεται σε λέξεις."

（神光）则取利刀，自断左臂，置于师前。师语神光云：“诸佛菩萨求法，不以身为身，不以命为命，汝虽断臂求法，亦可在。”遂改神光名为惠可。又问：“请和尚安心。”师曰；“将心来，与汝安心？”进曰：“觅心了不可得。”师曰：“觅得岂是汝心？与汝安心竟。”达摩语惠可曰：“为汝安心竟，汝今见否？”惠可言下大悟。惠可白和尚：“今日乃知，一切诸法，本来空寂；今日乃知，菩提不远。是故菩萨不动念而至萨般若海，不动念而登涅槃岸。”师云：“如是，如是。”惠可进曰：“和尚此法有文字记录否？”达摩说：“我法以心传心，不立文字。” （神光）则取利刀，自断左臂，置于师前。师语神光云：“诸佛菩萨求法，不以身为身，不以命为命，汝虽断臂求法，亦可在。”遂改神光名为惠可。又问：“请和尚安心。”师曰；“将心来，与汝安心？”进曰：“觅心了不可得。”师曰：“觅得岂是汝心？与汝安心竟。”达摩语惠可曰：“为汝安心竟，汝今见否？”惠可言下大悟。惠可白和尚：“今日乃知，一切诸法，本来空寂；今日乃知，菩提不远。是故菩萨不动念而至萨般若海，不动念而登涅槃岸。”师云：“如是，如是。”惠可进曰：“和尚此法有文字记录否？”达摩说：“我法以心传心，不立文字。”

Οι δυο πύλες του Dharma και οι τέσσερις πρακτικές

Οι δυο πύλες του Dharma και οι τέσσερις πρακτικές του Bodhidharma

Χειρόγραφο Ι: Οι βασικές πύλες εισόδου στην πρακτική του Dharma

Υπάρχουν πολλές είσοδοι στο μονοπάτι, όμως αν θέλει να τις συνοψίσει κανείς δεν ξεπερνούν τα δύο βασικά είδη: Το πρώτο είναι αυτό της Αρχής (principle) και το δεύτερο της Πρακτικής (practice).

Αυτοί που εισέρχονται από την πρώτη πύλη, πετυχαίνουν την αφύπνιση δια μέσου της διδασκαλίας. Πιστεύουν βαθύτατα στο ότι όλα τα έμβια όντα μοιράζονται την ίδια κοινή πραγματική ουσία, μόνο που μέσα στην αναταραχή που γεννάται από την επαφή τους με τον κόσμο αυτό των ψευδαισθήσεων , η ουσία/φύση αυτή επισκιάζεται.
Εάν κάποιος εγκαταλείψει το ψευδές και στραφεί προς την αλήθεια, με αποφασιστικότητα αφιερωθεί στην άσκηση biguan（wall-gazing), χωρίς να βλέπει χωριστότητα μεταξύ του "εγώ" και του "άλλος", βλέποντας άγιους και κοσμικούς με την ίδια ματιά, με σταθερό νου που δεν ταλαντεύεται και παραμένοντας δίχως προσκόλληση ακόμα και στις γραφές, τότε βαδίζει κανείς πάνω στην Οδό (Αρχή), μια πορεία δίχως νοητική διάκριση ή προσπάθεια. Αυτό ονομάζεται "είσοδος δια μέσου της Αρχής".

Αυτοί που διαβαίνουν την πύλη της Πρακτικής, ακολουθούν τέσσερις πρακτικές. Όλες οι υπόλοιπες πρακτικές εμπεριέχονται μέσα τους. Ποιες είναι αυτές; Η πρώτη είναι η πρακτική της "μη ανταπόδοσης του κακού"(retribution of enmity), της "αποδοχής των πρώτων αίτιων"(acceptance of circumstances), της "μη επιδίωξης"(absence of craving) και της "σύμφωνης δράσης με το Dharma"(accordance with Dharma).

Πώς εφαρμόζει κανείς την πρώτη πρακτική; Ο ενασκούμενος, την στιγμή του μαρτυρίου (αυτό που εκλαμβάνει ως άδικο πόνο) πρέπει να σκέφτεται: "Εδώ και αναρίθμητους αιώνες(kalpas) εγκατέλειψα την ουσία κυνηγώντας ασήμαντα πράγματα. Περιπλανήθηκα σε όλους τους κόσμους, δημιούργησα εχθρότητες και πολλά μίση και συνάμα προκάλεσα αμέτρητο πόνο. Σήμερα, παρ'ότι μπορεί να νιώθω πως αδικούμαι, είναι οι καρμικοί καρποί των περασμένων κακών μου πράξεων που επιτέλους εισπράττω και αυτό είναι κάτι το οποίο δεν μου το επιβάλλει κανένας άνθρωπος ή ουράνιο πλάσμα έξωθεν". Γι'αυτό πρέπει κανείς να δέχεται τις δυσκολίες χωρίς αποστροφή και παράπονο. Οι γραφές λένε: "Δέξου τις δυσκολίες χωρίς θλίψη". Πώς γίνεται αυτό; Με βαθιά κατανόηση. Με αυτή την επίγνωση είσαι σε συμφωνία με την Αρχή. Η πρόοδος στην Οδό μέσα από τις αρνητικές εμπειρίες είναι αυτό που ονομάζεται πρακτική της της "μη ανταπόδοσης του κακού".

Δεύτερη είναι η πρακτική της "αποδοχής των πρώτων αίτιων". Τα έμβια όντα είναι δίχως εαυτό και είναι έρμαια του κάρμα τους το οποίο είναι υπεύθυνο για κάθε χαρά ή θλίψη.Οι ανταμοιβές και οι τιμές που βιώνεις σήμερα είναι απλά ο απόηχος προηγούμενων πράξεων των οποίων η επίδραση ακόμα δεν έχει σβήσει. Τι λόγο έχεις λοιπόν να χαίρεσαι; Γνωρίζοντας πως επιτυχία και αποτυχία είναι απλά καρμικά αποτελέσματα, ο άνεμος της ευχαρίστησης δεν ταλανίζει τον νου και τότε είσαι σε πλήρη εναρμόνιση με την Οδό (Αρχή). Αυτό είναι που ονομάζεται πρακτική της "αποδοχής του κάρμα".

Τρίτη πρακτική, η απάρνηση κάθε επιδίωξης(επιθυμίας). Οι απλοί άνθρωποι χαμένοι μέσα στην πλάνη, επιθυμούν και προσκολλώνται στα πάντα. Αυτό ονομάζεται επιδίωξη(επιθυμία). Οι σοφοί που κατανοούν την αλήθεια, χρησιμοποιούν την λογική σαν αντίδοτο στον κοινό παραλογισμό. Η μορφή(το σώμα τους) υπακούει στους νόμους της αιτιότητας, όμως ο νους τους είναι γαλήνιος και δίχως προσπάθεια. Μιας και η ύπαρξη είναι κενότητα, δεν υπάρχει κάτι να επιθυμήσουν. Τις ευλογίες διαδέχονται οι κακουχίες ασταμάτητα και η διαμονή στα τρία βασίλεια (Tridhātu/Trailokya) θυμίζει σπίτι παραδομένο στις φλόγες. Το σώμα είναι πηγή πόνου, πως μπορεί κανείς να βρει γαλήνη έτσι; Κατανοώντας την παραπάνω αρχή, απαρνείται κανείς τα πάντα και ο νους εγκαταλείπει τις επιδιώξεις. Οι γραφές λένε: "Η επιδιώξει(επιθυμία) είναι πόνος, η μη-επιθυμία είναι ευλογία". Είναι φανερό πως το να μην έχεις επιθυμία είναι ταυτόσημο με το να ακολουθείς την Αρχή.

Τέταρτη πρακτική είναι η "σύμφωνη με το Dharma δράση" κατά την οποία αναγνωρίζει κανείς την αγνή φύση όλων πραγμάτων. Αυτή η αρχή δεν είναι κάτι άλλο από το ίδιο το Dharma. Σύμφωνα με αυτή την αρχή, όλες οι μορφές είναι κενές, δίχως ατέλειες ή επιθυμητά χαρακτηριστικά, δίχως "εαυτό" ή "άλλο". Οι γραφές λένε: "Για το Dharma δεν υπάρχουν ζωντανά πλάσματα, γιατί είναι απαλλαγμένο από τις ακαθαρσίες των ζωντανών πλασμάτων. Για το Dharma δεν υπάρχει εαυτός, γιατί είναι δίχως τις ατέλειες του εγώ". Αν ο σοφός άνθρωπος είναι σε θέση κατανοώντας να εναποθέσει την πίστη του στην παραπάνω αρχή, τότε λέμε πως "δρα σύμφωνα με το Dharma". Δεν υπάρχει φειδώ στην άσκηση του Dharma για αυτό προσέφερε(dāna) το σώμα σου, την ζωή και την περιουσία σου χωρίς δεύτερη σκέψη. Επιτυγχάνοντας την "τριπλή κενότητα"(του εγώ, των φαινομένων και  της κενότητας καθεαυτής) ελεύθερος από εξαρτήσεις και προσκολλήσεις, αγωνίσου για την απελευθέρωση των υπολοίπων όντων, χωρίς να προσκολλάσαι σε μορφές, απομακρύνονται τις ακαθαρσίες από τον νου τους. Έτσι μπορείς να ωφελήσεις τον εαυτό σου, έτσι μπορείς  να ωφελήσεις τους άλλους και να τιμήσεις το μονοπάτι του Bodhi(φώτισης). Με αυτή την μέθοδο τελειοποιείται η προσφορά(dāna) και οι υπόλοιπες πέντε Pāramitās.
Με σκοπό την έξοδο από την πλάνη, εξάσκησε τις έξι Pāramitās δίχως όμως (νοητική) δράση. Αυτό ονομάζεται πρακτική της "σύμφωνης με το Dharma δράσης".


二入四行論

第一 入道修行綱要門
若夫入道多途，要而言之，不出二種。一是理入，二是行入。理入者，謂藉教悟宗，深信含生同一真性，但為客塵妄想所覆，不能顯了。若也舍妄改真，凝心壁觀，無自無他，凡聖等一，堅住不移，更不隨於文教，此即與理冥符，無有分別，寂然無為，名之理入。行入者，所謂四行。其馀諸行，悉入此行中。何等為四？一者報怨行，二者隨緣行，三者無所求行，四者稱法行。云何第一報怨行者？修道行人，若受苦時，當自念言：“我從往昔，無數劫中，棄本從末，流浪諸有，起多怨憎，違害無限。今雖無犯，是我宿殃惡業果熟，非天非人所能見與。”甘心忍受，都無怨讎。經云 “逢苦不憂”也。何以故？以識達故。此心生時，與理相應，體怨進道，是故說言報怨行。第二隨緣行者，眾生無我，並緣業所轉，苦樂齊受，皆從緣生。若得勝報榮譽等事，是我過去宿因所感，今方得之，緣盡還無，何喜之有。得失從緣，心無增減，喜風不動，冥順於道，是故說言隨緣行。第三無所求行者，世人長迷，處處貪著名之為求。智者悟真，理將俗反，心安心無為，形隨運轉，萬有斯空，無所願樂。功德黑暗，常相隨逐，三界久居，猶如火宅。有身皆苦，誰得而安。了達此處，故於諸有，息想無求。經云“有求皆苦，無求乃樂”也。判知無求真為道行。第四稱法行者，性淨之理，目之為法。此理眾相斯空，無染無著無此無彼。經云： “法無眾生，離眾生垢故。法無有我，離我垢故。”智者若能信解此理，應當稱法而行，法體無慳貪，於身命財，行檀舍施，心無慳惜。達解三空，不倚不著，但為去垢，攝化眾生，而不取相。此為自利，復能利他，亦能莊嚴菩提之道。檀施既爾，馀五亦然。為除妄想，修行六度，而無所行，是為稱法行。

Αρχή και τέλος, ένα όνειρο που διαρκεί μια ολόκληρη ζωή!

Ο δάσκαλος Jinshan Tanying γνωστός και ως Daguan, προερχόταν από το Zhejiang. Στα 13 του έγινε μοναχός στο μοναστήρι Longxing. Στα 18 του ταξίδεψε μέχρι την πρωτεύουσα της επαρχίας όπου και φιλοξενήθηκε στα ανάκτορα του κυβερνήτη Li Duanyuan. Μια μέρα, ο κυβερνήτης τον ρώτησε: "Πείτε μου δάσκαλε, υπάρχει  ή δεν υπάρχει η κόλαση στην οποία τόσο συχνά ο κόσμος αναφέρεται;"
Ο δάσκαλος απάντησε: "Οι Βούδες εκεί που φαινομενικά δεν υπάρχει κόλαση, λένε πως κόλαση υπάρχει και εκεί που η κόλαση είναι ολοφάνερη λένε πως η κόλαση δεν είναι αληθινή. Τα μάτια που είναι παγιδευμένα στην πλάνη, διαχωρίζουν τα πράγματα σε πράγματα που υπάρχουν και δεν υπάρχουν. Ο κυβερνήτης στεκούμενος στο "Είναι" αναζητάει αυτό που "δεν Είναι". Με το δάχτυλο του να δείχνει επίμονα προς τον ποταμό, αντιλαμβάνεται κάτι το οποίο δεν υπάρχει - φαντάζεται πολιτείες στα σύννεφα- Πραγματικά γελοίο!
Γιατί άραγε ο άνθρωπος που βλέπει μπροστά του μια φυλακή να μην μπορεί να δει τον παράδεισο που υπάρχει στην καρδιά του; Η χαρά και η θλίψη είναι στον νου του μέσα. Τον παράδεισο και την κόλαση απλά τα χωρίζει μια ιδέα. Από τον διαχωρισμό του καλού και του κακού μπορούν να ξεπηδήσουν όλες οι καταστάσεις!
Αρκεί ο κυβερνήτης να δει την πραγματική φύση του νου του και τότε όλα θα είναι ξεκάθαρα."

Τότε ο κυβερνήτης ρώτησε: "Πώς μπορεί κανείς να γνωρίσει την φύση του νου του;"
"Με το να μην διακρίνει καλό και καλό στις σκέψεις του" απάντησε ο δάσκαλος
"Όταν παύσει η διάκριση, που πηγαίνει και αναμένει ο νους;", ξαναρώτησε ο κυβερνήτης
"Δεν πηγαίνει κάπου. Όπως λέει και η Διαμαντένια Σούτρα: [...]ο νους δεν πρέπει να προσκολλάται πουθενά ούτε να αποφεύγει κάποια σκέψη που γεννάει νοητική δράση" είπε ο δάσκαλος
"Όταν πεθάνει ο άνθρωπος που πηγαίνει;", ρώτησε ο κυβερνήτης.
"Ο αγέννητος(αυτός που δεν γνώρισε την γέννηση) πώς μπορεί να έχει επίγνωση θανάτου;", ρώτησε ο δάσκαλος
"Την γέννηση την βίωσα εδώ και καιρό", απάντησε ο κυβερνήτης
και τότε ο δάσκαλος είπε: "Τότε να σε ρωτήσω το εξής: Πού είμαστε πριν την γέννηση;"

Ο κυβερνήτης έπεσε σε βαθιά περισυλλογή και τότε ο δάσκαλος Tanying πιέζοντας το δάχτυλο του πάνω στο στήθος του κυβερνήτη, του είπε: "λοιπόν, τι σκέφτηκε αυτό εκεί μέσα (η καρδία, ταυτόσημο του μυαλού);"
"Κατάλαβα", είπε ο κυβερνήτης. "Ο νους μέσα στην άγνοια του σκοντάφτει σε μια διαστροφική ψευδαίσθηση της αλήθειας και παγιδεύεται εκεί μέσα για πάντα."
"Ένα όνειρο που κρατάει έναν αιώνα!" συμπλήρωσε ο δάσκαλος.



金山昙颖禅师，浙江人，俗姓丘，号达观，十三岁皈投到龙兴寺出家，十八岁时游京师，住在李端愿太尉花园里。有一天，太尉问他道：‘请问禅师，人们常说的地狱，毕竟是有呢？抑是无呢？’
　　昙颖禅师回答道：‘诸佛如来说法，向无中说有，如眼见空华，是有还无；太尉现在向有中觅无，手搘河水，是无中现有，实在堪笑。如人眼前见牢狱，为何不心内见天堂？忻怖在心，天堂地狱都在一念之间，善恶皆能成境，太尉但了自心，自然无惑。’
　　太尉：‘心如何了？’
　　昙颖：‘善恶都莫思量。’
　　太尉：‘不思量后，心归何所？’
　　昙颖：‘心归无所，如金刚经云：应无所住，而生其心。’
　　太尉：‘人若死时，归于何处？’
　　昙颖：‘未知生，焉知死？’
　　太尉：‘生则我早已知晓。’
　　昙颖：‘请道一句，生从何来？’
　　太尉正沉思时，昙颖禅师用手直捣其胸曰：‘只在这里思量个什么？’
　　太尉：‘会也，只知贪程，不觉蹉跎。’
　　昙颖：‘百年一梦。’
　　太尉李端愿当下有悟，而说偈曰：
　　‘三十八岁，懵然无知。及其有知，何异无知？’
　　‘滔滔汴水，隐隐惰堤。师其归矣，箭浪东驰。’

Οι Βούδες δεν λένε ψέματα

Ο δάσκαλος Huangbo Xiyun αφού έγινε αναχωρητής πίστευε πως έπρεπε να κόψει τους κοσμικούς δεσμούς του και πως μόνο φτάνοντας την Νιρβάνα θα μπορούσε να δείξει αληθινή αγάπη για τους ανθρώπους γύρω του. Έτσι για τριάντα χρόνια ως ασκητής, παρ'ότι ποτέ δεν επέστρεψε σπίτι του για να επισκεφθεί την γριά μητέρα του, μέσα στην καρδιά του τον έτρωγε η επιθυμία να πάει να την βρει. Στα πενήντα του, καθώς ταξίδευε και δίχως να το σχεδιάζει έφτασε έξω από το χωριό στο οποίο γεννήθηκε.
Η μητέρα του, η οποία σκεφτόταν τον γιο της ασταμάτητα, τόσα χρόνια δεν τόλμησε να τον ενοχλήσει γράφοντας του, μοναχά κάθε μέρα έκλαιγε από το πρωί ως το βράδυ μέχρις ότου έχασε την όραση της από τον καημό. Μη μπορώντας να ξεχάσει τον γιο της,  έστησε μια μικρή καντίνα τσαγιού στην άκρη του δρόμου και με τον τρόπο αυτό της δινόταν η ευκαιρία να έρχεται σε επαφή με τους περιπλανώμενους μοναχούς που κατά καιρούς πηγαίναν από εκεί, ενώ συγχρόνως φρόντιζε να τους καλέσει και στο σπίτι της, ώστε αυτοί να της μιλήσουν και να προσευχηθούν για αυτήν και αυτή με την σειρά της να τους περιποιηθεί και να τους πλύνει τα πόδια. Όμως αυτό είχε άλλη μια σκοπιμότητα: Ο γιος της είχε ένα σημάδι στο αριστερό του πόδι και μιας και αυτή δεν έβλεπε πια, είχε την κρυφή ελπίδα πως πλένοντας πόδια θα της δινόταν η ευκαιρία να γνωρίσει δια της αφής τον αγαπημένο της γιο.

Έτσι έγινε και την ημέρα εκείνη ο γιος της βρέθηκε προσκεκλημένος στο σπίτι της. Της επέτρεψε να τον περιποιηθεί ενόσω αυτός της έλεγε την ιστορία του Βούδα Γκαουτάμα, ελπίζοντας με τον τρόπο αυτό να την βοηθήσει να ασπαστεί την διδασκαλία του Βούδα και να της φέρει γαλήνη στην καρδιά. Όμως δεν την άφησε να πλύνει το αριστερό του πόδι παρά μόνο το δεξί ώστε αυτή να μην καταλάβει ποιο είναι.
Δύο φορές επέστρεψε το διάστημα εκείνο στο σπίτι του ο Huangbo και στο τέλος με πόνο καρδιάς αποχώρησε οριστικά για να συνεχίσει την περιπλάνηση του. Οι γείτονες που ήξεραν τι είχε συμβεί δεν άντεξαν άλλο να σιωπούν και είπαν στην μητέρα του ποιος ήταν ο περιπλανώμενος μοναχός που της είχε αφηγηθεί την ιστορία του Βούδα. Μόλις άκουσε την αλήθεια,  εμβρόντητη η μητέρα έτρεξε προς την κατεύθυνση που νωρίτερα είχε φύγει ο γιος της. Ακολούθησε το μονοπάτι μέχρι την όχθη του ποταμού από την οποία ο βαρκάρης είχε πάρει τον Huangbo και τον είχε περάσει απέναντι, όμως σαν έφτασε εκεί- μέσα στην βιασύνη της- έπεσε στον ποταμό και βρήκε τραγικό θάνατο.

Ο Huangbo που στεκόταν στην απέναντι όχθη είδε την μητέρα του να χάνει το πάτημα της, να πέφτει στο νερό και να πνίγεται και τότε μεγάλη θλίψη τον κατέλαβε.
Θρηνώντας είπε πικρά: "Ειπώθηκε πως όταν ένα παιδί γίνεται μοναχός, όλη του η γενιά κερδίζει τον παράδεισο. Αν τώρα ο παράδεισος δεν υποδεχθεί την μητέρα μου, όλοι οι Βούδες των περασμένων καιρών διδάξαν ψέματα" και αμέσως μπήκε στην βάρκα και επέστρεψε στην όχθη για μαζέψει την νεκρή μητέρα του.
Αφού την πήγε στο χωριό, σήκωσε μια πυρά και την έκαψε τελετουργικά λέγοντας:
"Για πολλά χρόνια ήταν χαμένη από το φως του εαυτού(Buddha-nature), σήμερα όμως το δέντρο Bodhi άνθισε και -αν μας επιτραπεί- ίσως κάποια μέρα σε μια από τις "προλεγόμενος τρεις συνάξεις κάτω από το δέντρο των ανθών του δράκου (prunus mume)", να μπορέσουμε να υπηρετήσουμε την Guanyin(Avalokiteśvara) ο ένας δίπλα στον άλλο."
Τότε όλοι οι άνθρωποι στο χωριό είδαν μέσα από τις φλόγες την μητέρα να ανεβαίνει στους ουρανούς.


黄檗禅师出家后，认为“必须放弃恩情，达到无为时，方才是真实的报恩”，因此过了三十年禅者的生活，却从来不曾回过俗家，探望亲人，但他内心深处，非常记挂年迈的母亲。五十岁时，有一次在参访的旅途中，不自觉的就往故乡的方向走去。
母亲也思念出家的儿子，可是毫无音讯，每天从早到晚哀伤的哭泣着，把眼睛都哭得失明。为了想念儿子，母亲就在路旁设个司茶亭，不但亲自招待过往的云水僧，并且亲自迎到家中，为他们洗脚，以示礼敬；另外还有一个原因，那就是因为黄檗禅师左脚上有颗大痣，她眼睛虽瞎了，但希望凭万分之一的洗脚机遇，或可认出谁是他的爱子。
这一天，黄檗禅师也接受了母亲的招待，他一边让母亲洗脚，一边向母亲述说佛陀出家的故事，希望母亲能因此得到信仰、安心。黄檗禅师只将右脚给母亲洗，却不把左脚给母亲洗。

黄檗禅师接连二次返家，虽然觉得难舍难离，但还是忍痛起程云游行脚，继续参访。邻居们忍不住将这个事实，告诉他的母亲说，那个向你讲释迦出家故事的人，就是你经常盼望的儿子。母亲听后几近疯狂似的说：“难怪声音好像我儿”。说后就追上去，一直追到大河边，不巧，这时黄檗禅师已经上船，而且船也开动了，母亲情急的跳到河里，非常不幸的淹死了。

黄檗禅师站在对岸看到母亲失足，落水溺死的情形，不禁悲从中来，恸哭着说道：“一子出家，九族升天；若不升天，诸佛妄言。”

黄檗禅师说后，即刻乘船返回，火葬母亲，说一偈曰：“我母多年迷自心，如今华开菩提林，当来三会若相值，归命大悲观世音。”

在黄檗禅师说偈的时候，乡人都看见他的母亲在火焰中升空而去。

Η αρχή και το τέλος

Κάποτε ο αυτοκράτορας Shunzong της δυναστείας Tang ρώτησε τον δάσκαλο Foguang Ruman(Bukkõ Nyoman): "Από που έρχεται ο Βούδας και που πηγαίνει όταν χαθεί; Αν είναι αλήθεια πως είναι δίχως αρχή και τέλος, που ζει αυτή την στιγμή ο Βούδας;"
Ο δάσκαλος απάντησε: "ο Βούδας έρχεται από το βασίλειο πέρα από τα εξαρτημένα φαινόμενα(asaṃskṛta dhātu,dharmadhātu) και σε αυτό μέσα εξαφανίζεται. Το σώμα του Βούδα(Dharmakāya) είναι η κενότητα και κατοικεί αιώνια στο βασίλειο που οι σκέψεις δεν γεννιούνται. Η συνείδηση επιστρέφει στην μη-συνείδηση και αυτός που είναι κάπου, επιστρέφει στο πουθενά. Έρχεται όπως όλα τα ζωντανά και όπως όλα τα ζωντανά χάνεται. Ο κόσμος των αισθήσεων ενυπάρχει μέσα στον ωκεανό της απόλυτης πραγματικότητας(Dharmatā). Ο σοφός δεν επιτρέπει να γεννηθεί αναταραχή στον νου του."

Μη συμφωνώντας ο αυτοκράτορας ξανάπε: "Ο Βούδας γεννήθηκε σε ένα παλάτι και πέθανε σε ένα απόμακρο δάσος. Είπε πολλά κι όμως αυτά δεν λέγονται. Τα βουνά, οι ποταμοί και ο ωκεανός, η γη ο ουρανός, ο ήλιος και το φεγγάρι -όταν έρθει η ώρα τους- όλα θα έχουν ένα τέλος. Ποιος μπορεί να υποστηρίξει πως δεν υπάρχει αρχή και τέλος; Το ίδιο συμβαίνει και με τις σκέψεις και τις αισθήσεις. Ο σοφός, ξέρει να διακρίνει."

Ο δάσκαλος συνέχισε να εξηγεί: "Το σώμα του Βούδα(η βουδική φύση) είναι έξω από το βασίλειο της δράσης, ο σκοτισμένος νούς παράγει διεστραμμένες διακρίσεις. Η dharamakaya είναι κενότητα, δίχως αρχή και τέλος. Το κάρμα φέρνει τον Βούδα στον κόσμο των έμβιων όντων και το σβήσιμο του κάρμα τον εξαφανίζει από αυτόν. Τα αναρίθμητα έμβια όντα, είναι όπως η αντανάκλαση της σελήνης μέσα στο νερό: Δίχως συνέχεια αλλά και δίχως διακοπές στην ύπαρξη τους, δίχως αρχή και δίχως τέλος - το κτισμένο είναι το άκτιστο και το νεκρό είναι το αθάνατο. Αυτός ο οποίος έχει μπει στο βασίλειο της μη-σκέψης, φυσικά και δεν μπορεί να μιλήσει για αυτό."




唐顺宗有一次问佛光如满禅师道：“佛从何方来？灭向何方去？既言常住世，佛今在何处？”

如满禅师答道：“佛从无为来，灭向无为去；法身等虚空，常住无心处。有念归无念，有住归无住；来为众生来，去为众生去；清净真如海，湛然体常住。智者善思惟，更勿生疑虑。”

顺宗皇帝不以为然，再问：“佛向王宫生，灭向双林灭；说法四十九，又言无法说。山河与大海，天地及日月，时至皆归尽，谁言不生灭？疑情犹若斯，智者善分别。”

如满禅师进一步解释道：“佛体本无为，迷情妄分别；法身等虚空，未曾有生灭。有缘佛出世，无缘佛入灭；处处化众生，犹如水中月。非常亦非断，非生亦非灭；生亦未曾生，灭亦未曾灭。了见无心处，自然无法说。”

Όπως ένα άνθος

Ήταν κάποτε ένας ευσεβής βουδιστής πιστός ο οποίος καθημερινά μάζευε λουλούδια από τον κήπο του και τα πήγαινε στον ναό για να τα προσφέρει στον Βούδα. Μια μέρα, την στιγμή που είχε φτάσει κρατώντας κάτι λουλούδια έξω από τον ναό, έτυχε να βγαίνει από την αίθουσα ο δάσκαλος Wude ο οποίος μόλις τον είδε φανερά χαρούμενος του είπε: " Βλέπω με πόση ευλάβεια έρχεσαι κάθε μέρα ώστε να αποθέσεις φρέσκα λουλούδια! Όπως λένε οι γραφές, αυτοί οι οποίοι επιδίδονται συχνά σε προσφορά λουλουδιών στον Βούδα, όταν φύγουν από την ζωή θα έχουν δεχθεί μεγάλη ευλογία!"

Χαρούμενος ο πιστός απάντησε: "Είναι ευχαρίστηση μου! Κάθε μέρα όταν φθάσω στον ναό νιώθω την καρδιά μου αναζωογονημένη και καθαρή σαν να την φρεσκόπλυνα! Όταν όμως επιστρέφω στο σπίτι μου αργότερα, το μυαλό μου γεμίζει σύγχυση και ακαθαρσία. Πώς θα μπορούσε ένας οικογενειάρχης σαν και μένα μέσα στην πολύβουη πόλη να διατηρήσει μια καθαρή και αμόλυντη καρδιά;"

Ο δάσκαλος Wude απάντησε: "Μιας και συνηθίζεις να φέρνεις φρέσκα άνθη για προσφορά στον Βούδα υποθέτω πως έχεις κάποιες γνώσεις σχετικά για αυτά. Τώρα θέλω να σε ρωτήσω: Εσύ πως διατηρείς τα (κομμένα) άνθη φρέσκα;"

Ο πιστός είπε: "Η τεχνική του να κρατάς τα άνθη φρέσκα, συνοψίζεται στο να αλλάζεις καθημερινά το νερό τους και την στιγμή που το κάνεις αυτό να φροντίζεις κιόλας να κόβεις λίγο από το κοτσάνι τους, αφού το κοτσάνι που είναι στο νερό εύκολα σαπίζει και μιας και όταν έχει σαπίσει δεν μπορεί να απορροφήσει καλά την υγρασία, το άνθος μαραίνεται γρήγορα!"

Τότε είπε ο Wude: "Για να διατηρήσει την καρδιά του (νου) καθαρή και αμόλυντη κανείς πρέπει να εφαρμόσει την ίδια μεθοδολογία. Το περιβάλλον στο οποίο ζούμε μοιάζει με το νερό που είναι μέσα στο βάζο. Εμείς είμαστε τα άνθη και μόνο με διαρκή κάθαρση, έλεγχο της συμπεριφοράς μας, μετάνοια, αυτοκριτική, προσπάθεια για εξάλειψη των κακών μας συνηθειών και ελαττωμάτων μπορούν τα θρεπτικά στοιχεία που μας δίνει η φύση να συνεχίσουν να εισρέουν στην ζωή μας."

Αφού άκουσε ο πιστός, όλο χαρά ευχαρίστησε τον δάσκαλο: "Σας ευχαριστώ δάσκαλε για την καθοδήγηση. Ελπίζω να μου δοθεί στο μέλλον η ευκαιρία να ζήσω και γω ένα διάστημα στο μοναστήρι αυτό κάνοντας κοντά σας διαλογισμό Ζεν και να μπορέσω να γευτώ και γω τον μελωδικό ήχο των γκονγκ και των τυμπάνων και την γαλήνη των Bodhi ύμνων. "

Ο δάσκαλος όμως απάντησε: "Η αναπνοή σου είναι ο ύμνος. Ο παλμός της καρδιάς σου είναι το τύμπανο. Το σώμα σου είναι το μοναστήρι και τα δυο σου αφτιά είναι το Bodhi (αφύπνιση) ενώ δεν υπάρχει μέρος δίχως γαλήνη. Γιατί κανείς λοιπόν να αναζητεί  την ζωή στο μοναστήρι;"

Ο αρχαία σοφία υπαγορεύει πως: "Η αναταραχή είναι το πεδίο της μάχης".
Αρκεί να δώσεις ένα τέλος στις καρμικές προσκολλήσεις και να αφήσεις πίσω τις σκέψεις που σε ταλανίζουν και τότε πώς μπορείς να μην είσαι γαλήνιος όπου και να βρίσκεσαι; Αν ακόμα και σε ένα μοναστήρι στην κορυφή ενός μακρινού βουνού δεν μπορείς να εγκαταλείψεις την ματαιοδοξία τότε και πάλι δεν θα υπάρχει τρόπος να προχωρήσεις στο μονοπάτι. Αυτοί που ασχολούνται με το Ζεν, δίνουν πολύ έμφαση στο "Τώρα". Γιατί πρέπει να περιμένεις το αύριο;  "Η πρακτική του Ζεν δεν έχει κατάλληλο μέρος,  μονάχα σβήσε την φωτιά του νου και τότε θα αποκτήσεις γαλήνη", αυτό είναι όλο.

有一位虔诚的佛教信徒，每天都从自家的花园里，采撷鲜花到寺院供佛，一天，当他正送花到佛殿时，碰巧遇到无德禅师从法堂出来，无德禅师非常欣喜的说道：“你每天都这么虔诚的来以香花供佛，依经典的记载，常以香花供佛者，来世当得庄严相貌的福报。”
　　信徒非常欢喜回答道：“这是应该的，我每天来寺礼佛时，自觉心灵就像洗涤过似的清凉，但回到家中，心就烦乱了，我们一个家庭主妇，如何在烦嚣的城市中保持一颗清净纯洁的心呢？”

　　无德禅师反问道：“你以鲜花献佛，相信你对花草总有一些常识，我现在问你，你如何保持花朵的新鲜呢？”

　　信徒答道：“保持花朵新鲜的方法，莫过于每天换水，并且于换水时把花梗剪去一截，因花梗的一端在水里容易腐烂，腐烂之后水份不易吸收，就容易凋谢！”

　　无德禅师道：“保持一颗清净纯洁的心，其道理也是一样，我们生活环境像瓶里的水，我们就是花，唯有不停净化我们的身心，变化我们的气质，并且不断的忏悔、检讨、改进陋习、缺点，才能不断吸收到大自然的食粮。”

　　信徒听后，欢喜作礼感谢说道：“谢谢禅师的开示，希望以后有机会亲近禅师，过一段寺院中禅者的生活，享受晨钟暮鼓，菩提梵唱的宁静。”

　　无德禅师道：“你的呼吸便是梵唱，脉博跳动就是钟鼓，身体便是庙宇，两耳就是菩提，无处不是宁静，又何必等机会到寺院中生活呢？”

　　古德说：“热闹场中作道场”，宁静，只要自己息下妄缘，抛开杂念，那里不可宁静呢！深山古寺，如果自己妄想不除，就算住在深山古寺，一样无法修持，禅者重视“当下”，何必明天呢？“参禅何须山水地，灭却心头火亦凉。”即此之谓也。